- ترامپ چطور تصمیم می‌گیرد؟ چگونه حرف می‌زند؟ و چرا متفاوت عمل می‌کند؟ پاسخ این پرسش‌ها تاحدی لابه‌لای خاطرات جان بولتون، مشاور امنیت ملی دوره نخست ریاست جمهوری ترامپ دیده می‌شود. او شرح می‌دهد درحالی‌که گزینه‌های مختلفی برای پاسخ احتمالی ایالات متحده به ترامپ ارائه می‌شد؛ او نه علاقه داشت و نه حاضر بود پیوسته سیاست مشخصی را با عزمی راسخ دنبال کند. ترامپ دائماً فکر می‌کرد هم‌پیمانان آمریکا به اندازه کافی تلاش نمی‌کنند و در واکنش به برآوردهای هر عملیاتی، تنها می‌خواست اعراب هزینه هر تصمیم نهایی را پرداخت کنند. 💢 ترامپ با اینکه می‌توانست اما به دلیل کمبود پایداری، ثبات و اراده در شخصیتش هیچ‌گاه ابتکار سیاست‌گذاری را در دست نمی‌گرفت تا حدی که چیستی برداشت بقیه دنیا از بی‌نظمی و اغتشاش ایالات متحده کمتر به چشم می‌آمد و در تصویر بزرگ‌تر، مسئله کلیدی اختلاف نظر ترامپ با خود ترامپ بود. او درحالی که می‌خواست گزینه‌های مختلفی برای انتخاب داشته باشد؛ هیچ تصمیمی نمی‌گرفت و فقط کلافه بود که چرا گزینه‌های بیشتری مقابل او نیست. 💢 همزمان، وقتی بالأخره برگزاری جلسات متعدد کارشناسی به نتیجه رسیده، ترامپ فرمان اجرای تصمیم جمعی آن‌ها را صادر می‌کرد؛ امید زیادی به نهایی شدن آن نبود چرا که نه تنها ترامپ نظراتش را متناوباً ساعت به ساعت تغییر می‌داد بلکه افراد مختلفی بودند که تلاش می‌کردند این نظرات را تغییر دهند. سیستم اداری و مقامات کلیدی کاخ سفید و دیگر کشورها از بی‌صبری و کوتاه بودن بازه توجه ترامپ سوء استفاده می‌کردند و برای جبران بی‌علاقگی او به مطالعه، از دور یا نزدیک تلاش داشتند تا با استفاده از میل او به حرافی تحت تأثیرش قرار دهند. 💢 وضعیتی که ترامپ را به وسواس فکری دچار کرده بود که حتماً همواره کسانی وجود دارند که می‌خواهند با او ارتباط بگیرند ولی موفق نمی‌شوند. به همین خاطر می‌پرسید «چرا ایرانی‌ها حرفی نمی‌زنند؟» و نمی‌توانست بپذیرد آن‌ها نمی‌خواهند حرف بزنند بلکه باور داشت کسانی تلاش آن‌‌ها را مسدود کرده‌اند. او حتی طی جلسه رسمی با کنگره در پاسخ به اینکه برنامه‌اش چیست؟ طفره می‌رفت و آنچه مثل خوره به ذهنش افتاده بود را به زبان آورد. اینکه ایرانی‌ها می‌خواستند مذاکره کنند اما جان کری آن‌ها را متقاعد کرده بود تا منتظر رفتن ترامپ و پیروزی یک دموکرات در انتخابات شوند. 💢 ترامپ فکر می‌کرد ما همه چیز را از پیش می‌دانیم و این ایرانی‌ها هستند که ما را خیلی خوب نمی‌شناسند. اینکه تهران هم درست مثل همین‌جاست، آدم‌ها در اتاق‌هایی با هم جلسه دارند و در مورد موضوعات بحث می‌کنند. خیال می‌کرد ایران در حال مُردن است و چاره‌ای جز معامله ندارد. ایرانی‌ها دارند برای مذاکره له له می‌زنند و در چنین شرایطی هیچ کاری نکردن بزرگ‌ترین ریسک است. فکر می‌کرد می‌تواند در عرض یک روز به توافق برسد و حتی اگر مجبور شود مشکلی نیست ظرف مدت کوتاهی با بیست تا موشک تاماهاوک به یک جایی حمله کند. 💢 شینزو آبه درباره سفرش به ایران با طول و تفصیل برای او تعریف کرده بود بعد از ملاقات با آیت الله خامنه‌ای، روحانی در راهرو دنبال او دویده که بگوید برداشتن تحریم‌ها می‌تواند راه گفتگو با ایالات متحده را باز کند. آبه از ملاقات قبلی‌اش با ظریف هم استنباط کرده بود ایران در عذاب است و دچار بحران شده. لحظه‌هایی ترامپ واقعاً داشت خوابش می‌برد اما به نظر نمی‌رسید نکته مهمی را از دست داده باشد چون ترامپ گاهی مسائل را جدی نمی‌گرفت. 💢 ترامپ اصیل طرز فکرش این بود که اگر وانمود کند اتفاقات بدی نیفتاده، شاید هیچ‌کس دیگر هم متوجه آن اتفاقات نشود. می‌گفت «تنها کسی که مهم است خود من هستم» و بر این باور بود که هر کاری در مذاکرات مجاز است. این جوری بود که در عرض چند ثانیه از توافق در یک روز به یک جنگ تمام عیار تغییر موضع می‌داد و ذره‌ای هم برایش مهم نبود که دیگران چه می‌گویند. 💢 با این‌حال، هنگامی که متفقین در تدارک بزرگ‌ترین تهاجم دریا به ساحل تاریخ در جنگ جهانی دوم بودند؛ برای وارد کردن ضربه غافلگیرانه و پنهان کردن محل پیاده شدن وسیع نیروها از دید عوامل اطلاعاتی آلمان، هیتلر را در مورد زمان حمله فریب دادند و چنان نیرنگ‌هایی به‌کارگرفتند که محل تهاجم آنان نقاطی غیر از اهداف واقعی بازنمایی شد. آن‌ها برای مخفی کردن حقیقت با حصاری از دروغ آن را پنهان می‌کردند. 💢 حصاری بلند و گسترده که همه جبهه‌های جنگ را شامل شده و بسیاری را قربانی کرد تا اجرای درست آن را تضمین کند. فریبی که در ایجادش دستاوردهای علمی به اندازه خدعه‌های عهد عتیق نقش داشت و این ایده را شکل می‌دهد که شاید بحران‌سازی‌های ترامپ و حرافی‌های تناقض‌آمیزش در سودای تهاجم آبی خاکی به ایران، این بار یکسره آغشته به فریب باشد! اصلاً ترامپ چطور تصمیم می‌گیرد؟ چگونه حرف می‌زند؟ و چرا متفاوت عمل می‌کند؟ علیرضا آقاباباگلی ۹ فروردین ۱۴۰۵

👆🏻 🔹یک مقام آمریکایی به آی٢٤نیوز گفت: «تا ابتدای هفته آینده، نیروهای کافی برای انجام عملیات زمینی بزرگ علیه ایران وجود خواهند داشت.»

👆🏻 🔹نیویورک تایمز: با ورود ۲۵۰۰ تفنگدار دریایی و ۲۵۰۰ ملوان ایالات متحده به منطقه، تعداد کل نیروهای آمریکایی در خاورمیانه به بیش از ۵۰ هزار نفر رسیده که حدود ۱۰ هزار نفر بیشتر از حد معمول است.

👆🏻 🔹مارک روبیو، وزیر امور خارجه ایالات متحده: مشخص نیست که در ایران چگونه تصمیم‌گیری می‌شود. ما می‌توانیم رهبری ایران را تغییر دهیم اما این هدف عملیات ما نیست. 🔹ایران باید تولید تمام پهپادها و موشک‌هایی که اخیراً دیده‌ایم را متوقف کند. 🔹به رسمیت شناختن حاکمیت ایران بر تنگه هرمز برای ما غیرقابل قبول است و برای جهان نیز قابل قبول نخواهد بود. اگر ایران پس از پایان عملیات نظامی بستن تنگه هرمز را انتخاب کند باید با عواقب وخیمی روبه‌رو شود. 🔹ایران در اقدامی غیرمعمول حملات بی‌سابقه‌ای را به سفارتخانه‌ها و تأسیسات دیپلماتیک و همچنین فرودگاه‌ها انجام داده است. 🔹ورود حوثی‌ها به این درگیری می‌تواند مشکل‌ساز شود و این مشکلی است که از قبل وجود داشته است. 🔹رژیم ایران می‌خواهد سلاح هسته‌ای داشته باشد تا جهان را تهدید و باج‌گیری کند‌. ما اجازه نخواهیم داد که این اتفاق بیفتد زیرا عواقب آن وخیم خواهد بود.

- دموکراسی چیست؟ و چگونه جنگ برای دموکراسی‌سازی پذیرفته شده است؟ «صبح یکشنبه ترامپ و بوریس جانسون به عنوان اولین دیدارشان بعد از نخست‌وزیر شدن او صبحانه را با هم صرف کردند. جانسون سربه‌سر جان بولتون گذاشت و گفت: من با پرزیدنت موافقم که دموکراسی‌سازی یک اشتباه بود. جان! هنوز دوران تغییر رژیم سر نیامده؟ بولتون خندید و گفت: خب این موضوع بسیار حساسی است. البته باید دقت کرد! چون، دنبال تغییر رژیم بودن در بعضی موارد خاص، لزوماً به معنای ترویج دموکراسی یا ملت‌سازی نیست. 💢 جوزف دانفورد، رئیس ستاد مشترک ارتش روی این مسئله پافشاری کرد که ایران باور ندارد آمریکا در مقابل حملاتی که در ذهن دارد پاسخ خواهد داد و از بولتون پرسید: آیا واقعاً فکر می‌کند استراتژی فشار حداکثری دولت، رفتار ایران را تغییر خواهد داد؟ بولتن گفت: تقریباً فرض محال است تصور کنیم رژیم فعلی چنین کاری خواهد کرد. تنها براندازی کامل رژیم است که نهایتاً از رسیدن ایران به سلاح هسته‌ای جلوگیری خواهد کرد.» با این وصف دموکراسی چیست؟ و اصلاً جنگ برای گسترش آن چه دلیلی دارد؟ 💢 دموکراسی لفظی یونانی به معنای «حکومتِ مردم» است که برای توصیف نهاد سیاسی خاصی که نخستین بار در یونان پدید آمد به وسیله مورخان و فلاسفه باستان ابداع شد. این حکومت مردمی ویژه جامعه برده‌داری بود که سازمان اجتماعی‌اش آن اندازه تعداد شهروندان را محدود می‌کرد که از یک سو امکان مشارکت مستقیم همه آن‌ها در حکومت فراهم می‌شد و از سوی دیگر قلمرو دولت‌، شهر کوچکی مانند آتن در یونان بود که مسائل کشورداری آن از میزان مشخصی پیچیده‌تر نمی‌شد. 💢 حکومت مردمی که عصر طلایی‌اش به فرمانروایی «پریکلس» محدود بود و با شکست‌های خفت‌بار نظامی و خارجی، انحطاط اخلاقی شهروندان آتنی و تحول جامعه در خلال جنگ‌ها مشخص شد؛ اسطوره آرمانی دموکراسی آسیب‌پذیرتر از این است که در عمل ادعا می‌شد. با این‌حال، برخلاف نهاد دموکراسی که در خاستگاه خود دوام زیادی نیافت نظریه‌های توضیح‌دهنده آن حتی زمانی که شرایط تحقق دموکراسی یونانی کاملاً از بین رفته بود و تا دوران مدرن مرجعیت خود را حفظ نمود. 💢 جالب آنکه در نوشته‌های هرودوت صورت‌بندی ابتدایی نخستین بحث و جدل‌ها پیرامون دموکراسی به وسیله افلاطون و ارسطو به بهانه ضرورتی است که تصمیم‌گیری درباره مستقر کردن حکومتی تازه در ایران ایجاد کرده است! پس، دستاورد یونانی به خلاف میراث ایران باستان، نه توانایی ساختن نهاد بلکه نبوغ پروراندن شیوه‌های تحلیلی بود که حتی پس از گذشتن از صافی تجارب رومی و مسیحی دوام یافته، هنوز هم به نظر قابل اعمال می‌آیند. 💢 این وضعیت، ذهن‌ها را به آن سو می‌برد که بداند اصلاً ویژگی شاهنشاهی و امپراطوری ایرانیان در نگاه یونانیان منتقدی چون افلاطون و ارسطو چه بود؟ یا چرا باید، از میان جامعه ایرانی روشنفکرانی پدیدار شوند که رستگاری انسان‌های صاحب فرهنگ و تمدنی چون ما را در گرو دنباله‌روی از نسخه ناتمامی بدانند که بیگانگان تجویز نموده‌اند؟ چنان‌که «پریکلس» می‌گوید آتن به رونوشت‌برداری از قوانین همسایگانش تن نداد و به عکس! الگویی فراهم آورد تا دیگران از آن پیروی کنند. 💢 دموکراسی تا قرن هجده و پیش از آنکه با انقلاب آمریکا و استقلال آن از انگلستان، موج آزادی‌خواهی و سپس برابری‌طلبی با انقلاب فرانسه به اروپا برسد چندان که تصور می‌شود به کار نمی‌رفت. هنوز مسلم بود که «دموکراسی ناب» تنها در دولت‌های کوچک می‌تواند وجود داشته باشد اما از آنجا که در دموکراسی طبق تعریف «باید همیشه حکومت به دست عده‌ای کثیر و به نفع اکثریت باشد» این سؤال مطرح بود که چرا نظام مطلوب قلمروهای بزرگ و پیچیده نمی‌تواند دموکراسی باشد؟ 💢 پرسشی که دوتوکویل، فیلسوف فرانسوی را واداشت به آمریکا سفر کند و از نزدیک چگونگی «حکومت مردمی» ایالات متحده را تحلیل نماید. ساختاری که به جای در نظر گرفتن «خیر عموم»، برای محدود کردن تعداد آن بخش به اصطلاح شهروند از مردم، با تجدید بنای‌ جامعه تبعیض‌آمیز آتن، اکثریت مهاجران سفیدپوست انگلیسی را برای کنترل اقلیت بومیان سرخ‌پوست و بردگان سیاه‌پوست جدا می‌کرد تا «استبداد اکثریت» خود را به نام «دموکراسی نوین» پیاده می‌نماید. 💢 جایی که مشخص شد حکومت اکثریت به دلیل عدم اجماع در سیاست‌گذاری‌ دولت‌های بزرگ ممکن نیست. با این‌حال، اهمیتی نداشت که بسیاری کسانی که از متون یونانی نقل‌قول می‌آوردند درک درستی از آن‌ها نداشتند چرا که مهم، مرجع جلوه دادن دموکراسی بود. تهیه‌کنندگان قانون اساسی آمریکا فکر و ذکرشان کشف منابع کلاسیکی که به دردشان بخورد بود. اکثریت مستبدی که میل به برتری‌جویی آن، دیگر نمی‌توانست به مرزهای آمریکا محصور شود و حالا باید، با نام دموکراسی و فریب اکثریت ناآگاه سرزمین‌های دیگر، حتی در قالب اقلیت قدرت می‌یافت تا منافع خود را تحمیل کند. علیرضا آقاباباگلی ۱۱ فروردین ۱۴۰۵

👆🏻 🔹نتانیاهو: کنترل تنگه هرمز باید از ایران گرفته شود 🔹تنگه هرمز باید پس از جنگ از طریق خطوط لوله از عربستان سعودی به مدیترانه دور زده شود 🔹در گذشته با رهبران عرب گفتگوهای محرمانه‌ای داشتم و به آن‌ها گفتم وقتی ایران بتواند شما را اشغال کرده و پادشاهی‌های شما را سرنگون خواهد کرد. آن زمان واقعاً این را نمی‌فهمیدند و امروز می‌فهمند.

👆🏻 🔹ترامپ: هیچ تهدید واقعی در تنگه هرمز وجود ندارد!