⛅️ پسین‌نگار ⛅️ چرا رهبری به «دولت» تشر نمی‌زنند؟ ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ رهبر گرامی انقلاب اسلامی: 🟢 «حالا به بنده گاهی میگویند شما چرا به دولت تشر نمیزنید؛ مرادشان لابد تشر در معرض عام است، وَالّا از جلسات خصوصی ما که خبر ندارند! بنده اقلّاً ده برابر آن مقداری که در رسانه‌ها بعضی جلسات ما منعکس میشود، جلسات دیگر داریم با مسئولین مختلف -نظامی، غیرنظامی، دولتی، قضائی و غیره- خب از آنها که مطّلع نیستند، دلشان میخواهد که بنده در معرض عام تشر بزنم. خب فایده‌ی این تشر چیست؟ فایده‌ی این تشر این است که دلِ شما خنک میشود، همین! یعنی بیش از این فایده‌ای ندارد؛ امّا ضررهای بزرگی دارد؛ این ضررها را باید بسنجید. دعوا کردن راه اصلاح نیست، همچنان‌که ایجاد تشکیلات موازی با دولت هم راه اصلاح نیست.» 🗯 بیانات در دیدار اعضای مجلس خبرگان رهبری در تاریخ ۱۵ شهریور ۹۷ ✍ ابَرشاگرد

🌙 شب‌نگار 🌙 🔴 «میرحسین موسوی» در دوران نخست‌وزیری‌اش، علاوه بر استعفای رسمی و معروف خود در شهریور ۶۷، پیشتر چند بار دیگر استعفای خود را از سِمَت نخست‌وزیری اعلام کرد که البته رسانه‌ای نشد. 🔻 یک استعفای موسوی در سال ۶۲ و صرفا به خاطر «عدم توافق روی وزیر مسكن»!! به وقوع پیوست. هاشمی رفسنجانی در بخشی از خاطرات ۹ بهمن ۶۲ می‌نویسد: ⬅️ «آقای رئیس‌جمهور گفتند مهندس موسوی [نخست‌وزیر] آمده و به خاطر 👈عدم توافق روی وزیر مسكن👉، پیشنهاد استعفا داده كه آیت‌الله خامنه‌ای مخالفت كرده و گفته‌اند كه وجود اختلاف به هر حال هست و با این مقدار اختلاف نباید كنار رفت و قابل حل است. نظر من هم همین است. نمی‌شود به روزی رسید كه اختلاف نباشد.» 🔻 استعفای دیگر میرحسین موسوی به سال ۶۳ برمی‌گردد که به خاطر «عدم هماهنگی با رئیس‌جمهور» و «كمی بودجه» از سوی وی مطرح شد. هاشمی رفسنجانی در خاطره‌ی ۱۲ اردیبهشت ۶۳ می‌نویسد: ⬅️ «با مهندس موسوی نخست‌وزیر ملاقات داشتيم؛ به خاطر 👈عدم هماهنگی با رئیس‌جمهور و كمی بودجه👉 استعفا و تعویض كابینه را مطرح كرد؛ مخالفت كردم و گفتم باید تفاهم ایجاد كرد. ولی اگر مجلس آینده با ایشان خوب نباشد، استعفا را منطقی دانستم؛ البته ظاهرا چنین نخواهد شد. قرار شد برای تكمیل كابینه و ايجاد تفاهم، اقدام كنیم.» ✍️ ابَرشاگرد

🟢 مرورگر «ذره‌بین»

🌙 شب‌نگار 🌙 🔻 چرا برخی از مردم در راهپیمایی‌ها شرکت نمی‌کنند؟ 🔻 برخی از مردم با اینکه به حقایق در اعماق وجود ایمان دارند و حتی در بسیاری از موضوعات با من و شما هم‌نظرند و مثلا قبول دارند که «اسلام خوب است»، «اساس این انقلاب و نظام خوب است»، «آمریکا و اسرائیل بد هستند»، «منافقین، کومله، پژاک و ... بد هستند»، «بی‌حیایی بد است»، «چادر کشیدن از سر ناموس مردم بد است»، «آشوب و حمله به پلیس بد است» و ... و با اینکه همه‌ی این گزاره‌ها را در عمق جان قبول دارند، اما در سیل جمعیت در خیابان برای ابراز شعارهای وفادارانه و دشمن‌شکن حاضر نمی‌شوند. چرا؟ ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ دلایل مختلفی می‌تواند داشته باشد و ما در این مجال و مقال ادعای پاسخ گفتن به همه‌ی آن دلایل را نداریم. 🔘 یکی از دلایل آن است که برخی از مردم عزیزمان به سبب کم‌دانشی و ابتلای ذهن‌شان به مغالطه، به غلط تصور می‌کنند که این جماعتی که در راهپیمایی‌ها وارد خیابان می‌شوند و وفاداری خودشان را به انقلاب و نظام جمهوری اسلامی ابراز می‌کنند، می‌خواهند با پنهان شدن پشت این شعارها، وجود مشکلات در کشور و ناکارآمدی در برخی مدیران و فساد در برخی کارگزاران را «ماست‌مالی» نمایند و از روی آن عبور کنند. غافل از آنکه این بنده‌های گرامی خداوند متوجه نیستند که: ⬅️ اولا؛ این سیل عظیم ملت - مانند خودِ آنان - همان دردچشیدگان ناکارآمدی و فساد برخی کارگزاران و مسئولان این نظام هستند؛ چرا باید ناکارآمدی‌ها و فسادها را انکار کنند؟! ⬅️ ثانیا؛ مردم عزیز و فداکاری که هرساله و در مواقع حساس وارد میدان شده و ابراز وفاداری می‌کنند، منظورشان آن است که به این «راه» و به این «چهارچوب کلان»؛ یعنی «اسلام و انقلاب و نظام اسلامی» وفادارند و غیر آن را برنمی‌تابند و حل نهایی مسائل و رفع مشکلات‌شان را نیز در گروه گام نهادن در این راه مقدس می‌دانند و بر آن پای می‌فشارند که این خود از مصادیق بسیار مهم «مطالبه‌گری» است. #جهاد_تبیین ✍️ ابَرشاگرد

🟠مذاکره با آمریکا هیچ تأثیری در رفع مشکلات کشور ندارد. 🟡 آیا مذاکره این مشکل را حل می‌کند؟! 🎙دکتر سیدیاسر جبرائیلی در جمع مردم اردبیل #تکه‌های_حکمران حکمران؛ روایت عمیق سیاست و اقتصاد @HokmranOnline

اصلاحیه 🌹 پس از عرض پوزش صمیمانه، بدین وسیله اصلاحیه‌ی زیر را اعلام می‌کنم: 🟢 استنباط اینجانب از خاطره‌ی ۱۲ اردیبهشت ۶۳ اکبر هاشمی رفسنجانی مبنی بر اینکه ⬅️میرحسین موسوی به جای مطرح کردن موضوع استعفای خود با رئیس جمهور، این قضیه را با رئیس مجلس در میان نهاده است،➡️ در حال حاضر از نگاه بنده استنباط دقیقی به نظر نمی‌رسد و ممکن است موسوی پیش از این، موضوع را با رئیس جمهور نیز در میان گذاشته و در میان نهادن این قضیه با هاشمی رفسنجانی شاید از باب مشورت بوده باشد یا از جهت دیگری که در هر صورت بنده اصل منظور موسوی را از این کار نمی‌دانم. 🌻 پوزش بنده را به خاطر این اشتباه در برداشت بپذیرید!

اصلاحیه 🌷 عرض پوزش بنده در حال حاضر حجتی برای واقعی بودن این روایت تاریخی که در کتاب «دخترم فرح» (خاطرات مادر فرح دیبا) آمده است ندارم.

⛅️ پسین‌نگار ⛅️ یک: پیش و پس از انتخابات سال ۸۸ فضای سیاسی کشور به روشنی «دوقطبی» شد. پس از اعلام نتایج، باز هم بخش‌های قابل توجهی از جامعه در سمت قطبی ایستاد که مدعی وقوع تقلب بود و ذیل جریانی قرار گرفت که با اردوکشی خیابانی می‌خواست خواسته‌ی ناحق «ابطال انتخابات» را به نظام تحمیل کند. آن قدر قضیه بالا گرفت که رهبری بعدها گفتند که آن جریان کشور را به «لبه‌ی پرتگاه» برد. در این قضیه رهبری چه رویکردی در پیش گرفت؟ آیا در کناری ایستادند و برای جلوگیری از استمرار این دوقطبی در جامعه، در برابر خواسته‌ی غیر قانونی جریان یادشده کوتاه آمدند یا آنکه با صدای بلند گفتند من زیر بار بدعت‌های غیر قانونی نخواهم رفت؟ کدام؟ ایشان حتی ابطال انتخابات و برگزاری دوباره‌ی آن را هم نپذیرفتند؛ چه رسد به آنکه نظام بخواهد میرحسین موسوی را به عنوان نامزد پیروز معرفی کند. دو: در مقطع زمانی منتهی به پیدایش برجام، یک بار دیگر فضای کشور «دوقطبی» گشت؛ این بار نیز شاید در بالاترین حد ممکن و می‌توان گفت که با احتمال بسیار قوی قطب موافق رویکرد آقایان روحانی و ظریف در مذاکرات، قطب غالب جامعه بود. اکنون پرسش این است که در آن شرایط، رهبری چه راهی در پیش گرفتند؟ آیا وجود دوقطبی را دلیلی گرفتند بر اینکه هر توافقی که به ثمر رسید، نباید با آن مخالفت کرد؟ آیا رهبری به صراحت نگفتند که توافق نکردن شرف دارد به توافق بد؟ آیا خطوط قرمز تعیین نکردند؟ آیا نگفتند که مجلس در قضیه‌ی این توافق کنار گذاشته نشود؟ آیا نتیجه‌ی بررسی مجلس نمی‌توانست به مخالفت با اجرایی شدن برجام منتج شود؟ سه: اگر وضعیت بی‌حجابی(یک آزادی غیر معقول) همین‌جور ادامه پیدا کرده و فراوانی‌اش بسیار شود و همین موجب افزایش امید در دشمن گردد که از بستر این فراوانی بهره برده و با چند عملیات روانی بسیار پیچیده بخش زیادتری از جامعه را به هوای کسب آزادی و مقابله با حکومتِ ضد آزادی به خیابان بکشاند، آنگاه این موجب تنش و تضعیف نظام نخواهد شد؟ بر فرض که با اجرایی شدن قانون حجاب و عفاف مقداری تنش هم ایجاد شود و کار به درگیری خیابانی هم بکشد. تصور می‌کنید که مهار این تنش موقت آسان است یا در فرض پیشین که بی‌حجابی فراوانی بیشتری پیدا کرده است؟ چهار: آیا این عقب‌نشینی این پیام ضعف را به جریان غربگرا مخابره نمی‌کند که فردا در باره‌ی فلان قانون نیز اگر با قدرت رسانه‌ای خود بتواند ذهن بخش‌های قابل توجهی از مردم را بدزدد (ذهن‌دزدی) و فضای روانی جامعه را ملتهب سازد، آنگاه خیالشان آسوده خواهد بود که اقدام ثمربخشی در مقام حفاظت از حریم آن قانون انجام نخواهد گرفت؟ ✍ ابَرشاگرد