🌤 صبحنوشت 🌤
امروز صبح خداوند توفیق داد که بالاخره پاسخ یکی دیگر از سؤالات ذهنم را پیدا کنم.
🤔 سؤال:
چرا انسان باید به خاطر تمام نعمتهایی که خداوند به او بخشیده است خوشحال باشد (هر چند آن نعمتها در نظر انسان کوچک و ناچیز باشند) و همواره باید نیمهی پر لیوان را ببیند؟
🔷 پاسخ:
دستکم به یک دلیل.
از آنجایی که انسان و بلکه تمام مخلوقات ذاتا فقیر و محتاج هستند و هیچ چیز از خود ندارند، لذا هرگونه نعمت و بخششی که به آنها رسیده و میرسد در واقع هدیهای است از جانب غنی محض به فقیر/فقرای محض.
به بیان روشنتر، عدم برخورداری کنونی ما از برخی نعمتها، به هیچ وجه به معنای آن نیست که نعمتهایی که در حال حاضر از آنها برخوردار هستیم ذاتا از آنِ ماست و در مورد آنها از خدا بینیاز شدهایم و به تشکر نیازی نداریم. خیر! اینگونه نیست. انسان ذاتا موجودی فقیر است و تا ابد نیز فقیر خواهد ماند، لذاست که فقیر و محتاج ذاتی، به هر نعمت محتاج است و لازم میآید که شکر کند و قدر بداند و چه خوب و حکیمانه است که به خاطر برخورداری از تمام نعمتهایی که به داشتن تک تک آنها نیازمند است، خوشحال و مسرور باشد، اما ذوقزده نشود.
🌹 از ضعف قلم عذرخواهم.
@abarshagerd ✍
🌤 عصرنوشت 🌤
اگر با آمریکا به توافق (توافق ژنو - برجام) نمی رسیدیم، واقعا جنگ اتفاق می افتاد؟
⭕️ براستی اگر عدم توافق موجب دادن بهانه ی کافی به آمریکا جهت تهاجم نظامی علیه کشورمان می شود، پس چگونه است که با وجود حضور آمریکا در گفتگوهای گروه ۱+۵ با ایران از سال ۸۷ و عدم حصول هیچ گونه توافقی (به سبب مقاومت و ابتکار تیم مذاکره کننده ی ایران)، خبری از حمله ی نظامی نبود که هیچ، بلکه به طور مکرر شاهد عقب نشینی های آمریکایی ها از مواضعشان بودیم.
◀️ مثلا در ماجرای بیانیه ی تهران (اردیبهشت ۸۹)، همانطوری که آمریکا فقط به دنبال «بهانه»ای بود تا قطعنامه ۱۹۲۹ و تحریم های شدید را علیه ما وضع و اعمال کند، این کشور به راحتی می توانست در حدفاصل مهر ۸۶ تا تیر ۸۷ که به علت عدم اعتنای ایران به اجرای قطعنامه ها حاضر به حضور در گفتگوها نمی شد، بهانه ی کافی را به دست آورده و اعلام کند که ایران اهل مذاکره نیست و چاره ای جز تهاجم نظامی به این کشور وجود ندارد.
◀️ و یا در بهمن ۸۸ (مذاکرات استانبول ۱) که مذاکرات صرفا به علت اصرار ایران بر لزوم مذاکره در چارچوب NPT و نیز اذعان طرف های غربی به حقوق هسته ای ایران ذیل NPT به هم خورد، باز هم آمریکا به راحتی می توانست همین ماجرا را دستاویز و بهانه قرار دهد و راهکار برخورد با ایران را صرفا تهاجم نظامی مطرح کند.
💥 اما هیچگاه جنگی رخ نداد.
◀️ نه تنها هیچ جنگی رخ نداد، بلکه آمریکا در مذاکرات استانبول ۲ (فروردین ۹۰) ناچار شد که رسما از موضع رسمی خود عقب نشینی کرده و در سطح «رئیس جمهور» خود به غلط کردن بیفتد! و نامه ای صادر کند مبنی بر اذعان به حقوق هسته ای ایران ذیل NPT (همان چیزی که در برجام رسما مورد انکار قرار گرفته است). این در حالی بود که آمریکا با وجود حضور در مذاکرات استانبول ۱ آنهم در سطح معاون وزیر خارجه، حاضر به پذیرش حقوق ایران براساس NPT نشده بود. این است قدرت اثرگذاری و پیشبری «مقاومت» ...
◀️ عقب نشینی های مکرر، متوالی و عظیم آمریکایی ها از فروردین ۹۰ (استانبول ۲) تا اسفند ۹۱ (آلماتی ۱) و نیز عدم استفاده ی آمریکا از گزینه ی نظامی در شرایطی اتفاق افتاد که داعش در سوریه و عراق و نیز عربستان سعودی در یمن دست برتر را در معادلات داشتند و پیروزی های بزرگ و تاریخی کنونی به دست نیامده بود و همچنین روابط استراتژیک ایران با روسیه به هیچ روی در سطح فعلی نبود. با وجود تمامی آنچه گذشت، باز هم آمریکا حاضر به آغاز تهاجم نظامی به ایران نشد، چه رسد به امروز!
🌗 اساسا اختلاف اوباما با نتانیاهو بر سر همین موضوع بود، وگرنه عدم حمله ی نظامی اوباما به ایران به هیچ وجه به معنای «جنگ طلب» نبودن اوباما نیست (فلسطین، افغانستان، پاکستان، لیبی، سوریه و یمن را مگر می شود فراموش کرد). مسئله ی مورد اختلاف آن بود که به اعتقاد اوباما، اگر راهبرد مذاکره با ایران به هم بخورد و به توافقی – که صنعت هسته ای این کشور را به عقب نراند - منجر نشود، علی القاعده گزینه ی بعدی جنگ خواهد بود و این در حالی است که حمله ی نظامی ما آمریکایی ها علیه ایران میسر نیست. بنابرین، از قضا آمریکا بسیار به حصول توافق محتاج بود و حتی محتاجِ به هم نخوردن مذاکرات؛ یعنی ما می توانستیم صرفا با «کش دادن مذاکرات» امتیازات بیشتری از آمریکا بگیریم، اما افسوس!
@abarshagerd ✍️
ابَرشاگرد
🔈 در این پیام صوتی کوتاه که چندین ماه پیش ضبط شده است، سعی کردهام به تبیین یکی از مهمترین تفاوتهای مردم ایران و مردم آمریکا بپردازم.
⏰ مدت: حدود ۳ دقیقه و ۳۰ ثانیه
@abarshagerd ✍
🌤 عصرنوشت 🌤
با غرب چگونه باید «تا» کرد؟ (بازنشر به همراه اصلاح)
🔴 «غرب»، با توجه به روحیه و خویِ سرمایه داری، استیلاطلبی و استعلاطلبی اش، در نوع مناسبات و روابط خود با کشورها، همواره تمام تلاشش را خواهد کرد که آن ها را در حدّ توان، به خودش وابسته کند/ نگه دارد.
برای وابسته نمودن/ نگه داشتن یک کشور، لازم است که قدرت و بنیه ی آن کشور تا حد امکان تضعیف شود تا به ناچار برای زیستن به دیگران وابسته گردد.
از همین روی، هیچگاه نباید تصور کرد و انتظار داشت که غرب در روابط خود با کشورمان، به دنبال افزایش قدرت ماست. این تصور در خوشبینانه ترینِ حالات ناشی از ضعف فکری و خوش خیالی است. او تمام تلاش خود را خواهد کرد تا قدرت ما را کاهش دهد و تحلیل برد.
🎯 لذا برای برقراری یک تعامل سازنده و مفید (نه تعامل بازنده و مضر) با غرب (البته فعلا به استثنای ایالات متحده)، به ناچار باید از موضع قدرت وارد شویم وگر نه روز روشن ما را خواهند خورد و خواهند بلعید.
#غرب
#آمریکا
#اروپا
#برجام
@abarshagerd ✍️
🌤 صبحنوشت 🌤
وجیزهای در مواجه با معاندان
✅ آن رهبر که به مردم خود اعتماد دارد، نیازی به دیکتاتوری و تحمیل نظر خود نمیبیند. لذاست که امامین انقلاب اسلامی همواره از منتخبین مردم (حتی فلانی، فلانی، فلانی، فلانی و فلانی) حمایت کرده و میکنند. البته بیشک لازم است که بین حمایت «گفتمانی» و حمایت «اجرایی» تفکیک قائل شویم.
@abarshagerd ✍
هدایت شده از ابَرشاگرد
🎥 هم اکنون؛ پخش سریال وزین «وضعیت سفید» از شبکه ی افق سیما
@abarshagerd
🌤 صبحنوشت 🌤
مکعب یا پیاز؛ مسئله دقیقا همین است
🔹 تا پیش از فراگیری «امیرپردازی»، تصور من از انسان این بود که موجودی است دارای «ابعاد» شخصیتی مانند جسم و روح، اما امیرپردازی به من آموخت که این تحلیل از وجود انسان تحلیلی به شدت ناقص، غلط و بلکه صددرصد غیرالهی است. انسان و بلکه تمام مخلوقات عالم دارای «لایه»های شخصیتی هستند نه «ابعاد» شخصیتی، و این موضوع نتایج پُربرکت و حیرتانگیزی به دنبال خواهد داشت که مأموریت تبیین آن بر عهدهی امیرپردازی و زبرپردازی میباشد.
💥 انسان مانند «مکعب» نیست که بُعد داشته باشد، بلکه مانند «پیاز» لایهلایه است و آن لایهها به ترتیب از عمق به سطح عبارتاند از :
عقل - فکر - قلب - حس - عضو
@abarshagerd ✍️