📸جمعیت فشرده و دشمن شکن مردم گناباد در شب مباهله و یکصد و یکمین شب از حماسه خیابان ۱۴۰۵.۳.۱۹ @abasali_fatemi

آیه مباهله، سند «نفس پیامبر» بودن امیرالمؤمنین(ع) است. گناباد۲۰: صد و یکمین شب از حماسه «هر شب خیابان» مردم ولایتمدار گناباد، همزمان با شب بیست‌وچهارم ذی‌الحجه، با سخنرانی حجت‌الاسلام والمسلمین شیخ عباسعلی فاطمی، از سخنرانان برجسته شهرستان برگزار شد. سخنران این مراسم با تأکید ویژه بر آیه مباهله و تبیین ابعاد این واقعه تاریخی، آن را یکی از محکم‌ترین اسناد قرآنی بر فضیلت و جانشینی امیرالمؤمنین علی بن ابی‌طالب(ع) و اهل‌بیت(ع) دانست. بازخوانی واقعه مباهله؛ حضور پنج تن آل عبا در برابر مسیحیان نجران حجت‌الاسلام فاطمی با اشاره به آیه ۶۱ سوره آل‌عمران (فَمَنْ حَاجَّكَ فِيهِ مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعَالَوْا نَدْعُ أَبْنَاءَنَا وَأَبْنَاءَكُمْ وَنِسَاءَنَا وَنِسَاءَكُمْ وَأَنْفُسَنَا وَأَنْفُسَكُمْ...) گفت: پس از گفت‌وگوهای پیامبر(ص) با مسیحیان نجران درباره حضرت عیسی(ع) و اصرار آنان بر الوهیت مسیح(ع)، آیه مباهله نازل شد و پیامبر(ص) آنان را به مباهله – نفرین طرف دروغگو – دعوت کرد. وی افزود: روز موعود، رسول خدا(ص) در حالی برای مباهله حاضر شد که تنها حضرت علی(ع)، حضرت فاطمه(س)، حسن و حسین(ع) را همراه خود آورده بود. مسیحیان با دیدن این جمع نورانی و جدیت پیامبر(ص) از مباهله منصرف شدند و با پرداخت جزیه درخواست صلح کردند. 🔸 «أنفسنا» یعنی علی(ع) نفس پیامبر(ص) است امام جمعه موقت گناباد با تأکید بر عبارت وَأَنْفُسَنَا در آیه مباهله تصریح کرد: خداوند در این آیه، امیرالمؤمنین(ع) را به منزله «نفس پیامبر» معرفی کرده است. پیامبر(ص) در مباهله هیچ مرد دیگری جز علی(ع) را به عنوان «خودش» دعوت نکرد؛ این نشان‌دهنده نهایت قرب و منزلت ایشان است گناباد٢٠ @abasali_fatemi

این روایت نه تنها یک گزارش از یک واقعه تلخ، بلکه درس اخلاقی بزرگی برای خوانندگان است. «در میان مرزِ عدالت و اندوه"؛ روایت یک تلاش بی‌فرجام شب سختی بود؛ شبی که در آن میانِ «عدالت» و «عفو» در نوسان بودیم. ۳۱ مرداد ۱۴۰۲، به درخواست دوستانمان، با هدف میانجی‌گری و کسب رضایت برای یک محکوم به قصاص، راهی شهر مجاور شدیم. از دوتا از اساتید شهرستان هم دعوت کردیم و همراه با حجج‌اسلام میری و خاکشور، حوالی ساعت ۱۸ حرکت کردیم. ابتدا نماز را در مسجدی در این شهر اقامه کرده و دیداری مردمی به این بهانه داشتیم، اما وقتی به درب منزل اولیای‌دم رسیدیم، با برخوردی سرد و غیرمنتظره مواجه شدیم. قتلی که انجام شده بود تا اندازه زیادی فجیع بود و امشب هم شب آخر عمر قاتل بود در واقع و آخرین تلاش‌هایی که امکان داشت انجام بشود. حضور حقیر و روحانیون معزز، راه را برای گفتگو باز نکرد و فشار روانی ناشی از مصیبت، مانع از شنیدنِ صدای صلح شد. حتی تلاش مشاوران زندان نیز ان شب بی‌نتیجه ماند. پس از آنکه دیدیم به هیچ نحوی امکان ورود به منزل آنها به واسطه تدابیر اطرافیان امکان ندارد، به منزل والدین قاتل رفتیم؛ خانه‌ای که در آن جز اضطراب و اندوه چیزی دیده نمی‌شد. تنها توانستیم آن‌ها را به صبر و استقامت در برابر تقدیر الهی دعوت کنیم؛ شبِ تلخی بود. آن شب دوتا همراه بزرگوار و استاد معظم را به گناباد عازم کردم و خودم ساعت ۱۱ شب تصمیم گرفتم به به شهر سوم که زندان در آنجا بود بروند تا سحر هنگام نماز صبح با اولیای دم در لحظات آخر دیداری داشته باشم. تا اذان صبح به همراه مشاوران و مددکاران، تمامی مسیرهای ممکن را طی کردیم. پدر و برادر مقتول نیز در زندان حاضر شدند. و آخرین خواهش‌ها، تمناها و تذکرات شرعی را با قلبی لرزان بازگو کردیم، اما مقاومت آن‌ها سرسختانه بود. آنها برای خودشون استدلال‌های عرفی داشتند. از عوامل زحمتکش زندان که با صبوری و مشارکت، تا آخرین لحظات کنار ما بودند، سپاسگزارم. آن‌ها نیز به نوبه خود برای حفظ جان یک انسان کوشیدند. اما گویی تقدیر، مسیر دیگری را برگزیده بود. نزدیک طلوع خورشید، دستور اجرای حکم صادر شد. و لحظاتی که قاتل از پله‌ها بالا می‌رفت که اجرای حکم انجام شود و متوجه شدیم هیچ کاری دیگه از دست ما ساخته نیست با یاس از اتاق آخری خارج شدم. و با دوستی روحانی در حیاط زندان قدم می‌زدیم و تنها به درگاه خدا دعا می‌کردیم، اما دریغ که خبر ناخوشِ اجرای حکم قصاص، پایانِ تمامِ امیدها شد. اگرچه می‌دانیم اجرای قصاص، در جای خود عاملی بازدارنده برای امنیت جامعه است، اما در آن لحظات، قلب انسان گواهی جز اندوه نمی‌دهد. هنگام خروج از زندان، در برابر چشمان منتظر و سوگوار خانواده‌ها، خجالت‌زده بودم؛ پاسخی برای تلاش نافرجاممان نداشتم. این حادثه بیش از هر چیز، ما را به تفکر واداشت که باید مراقب عاقبت خود باشیم. چه بسیار لحظه‌هایی که یک تصمیم، یک خشم یا یک غفلت، می‌تواند سرنوشتی را به پایانی تلخ و ندامتی ابدی گره بزند. «به نظر شما راهکارهای کاهش خشونت و ترویج فرهنگ گذشت در جامعه چیست؟» امیدوارم در مسیر خدمت به خلق و اصلاح ذات‌البین، خدا یار و مددکارتان همه باشد #قصاص #صلح_و_سازش #عاقبت_اندیشی #روایت_طلبه #تلاش_برای_رضایت @abasali_fatemi

پاسخ شما به کاهش خشونت و ترویج فرهنگ گذشت 👇

خشونت در واقع پاسخی منفی به تنش های اجتماعی است ، نیاز به روانکاوی و مطالعه جامعه شناختی دارد.

وقتی مردم در سیاست شاهد خشونت هستند چگونه می توان از افراد انتظار داشت رفتارهای خشن نداشته باشند

تقویت معنویت باعث کاهش خشونت می‌شود

مهم‌ترین اصول و راهکارهای قرآنی در این زمینه اشاره می‌کنم: ۱. اصل «دفع بدی با نیکی» (مبارزه با چرخه خشونت) یکی از کلیدی‌ترین آموزه‌های قرآن، شکستن چرخه کنش و واکنش خشونت‌آمیز است. قرآن پیشنهاد می‌دهد که برخورد متقابل به مثل (خشونت با خشونت) تنها به گسترش آن می‌انجامد. آیه راهنما: «ادْفَعْ بِالَّتِی هِیَ أَحْسَنُ السَّیِّئَةَ...» (فصلت، ۳۴) - «بدی را با بهترین روش دفع کن؛ آن‌گاه [خواهی دید] کسی که میان تو و او دشمنی است، گویی دوستی گرم و صمیمی است.» تحلیل: این راهکار نه تنها خشونت را متوقف می‌کند، بلکه پتانسیل تبدیل دشمن به دوست را نیز دارد. @abasali_fatemi

۲. مهار خشم (کظم غیظ) قرآن برای کاهش خشونت در روابط بین‌فردی، «مهار خشم» را نه یک ضعف، بلکه نشانه‌ی تقوا و قدرت روحی می‌داند. * آیه راهنما: «...وَ الْکَاظِمِینَ الْغَیْظَ وَ الْعَافِینَ عَنِ النَّاسِ...» (آل‌عمران، ۱۳۴) - «کسانی که خشم خود را فرو می‌برند و از خطای مردم درمی‌گذرند...» تحلیل: کظم غیظ اولین سد دفاعی در برابر بروز رفتارهای خشونت‌آمیز است. قرآن در اینجا گذشت را در کنار مهار خشم قرار می‌دهد تا چرخه خشم به آرامش تبدیل شود. @abasali_fatemi

۳. ترویج «اصلاح ذات‌البین» (میانجی‌گری) قرآن مسئولیت کاهش خشونت را تنها بر عهده دو طرف درگیر نمی‌داند، بلکه از جامعه می‌خواهد که نقش میانجی را ایفا کنند. * آیه راهنما: «إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ فَأَصْلِحُوا بَیْنَ أَخَوَیْکُمْ...» (حجرات، ۱۰) - «مؤمنان برادر یکدیگرند، پس میان برادران خود صلح برقرار کنید.» تحلیل: تقویت روحیه برادری و تشویق جامعه به دخالت سازنده برای حل اختلافات، مانع از تبدیل شدن نزاع‌های کوچک به بحران‌های خشونت‌آمیز می‌شود. @abasali_fatemi

۴. تأکید بر بخشش به عنوان عامل عزت برخلاف تصور رایج که گذشت را نوعی شکست یا حقارت می‌داند، قرآن آن را راهی برای رسیدن به عزت و پاداش الهی معرفی می‌کند. آیه راهنما: «فَمَنْ عَفَا وَأَصْلَحَ فَأَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ...» (شوری، ۴۰) - «هر کس ببخشاید و اصلاح کند، پاداش او بر عهده خداست.» تحلیل: تغییر نگاه به گذشت از «نقطه ضعف» به «نقطه قوت و پاداش معنوی»، یکی از قوی‌ترین محرک‌های روانی برای کاهش خشونت است. @abasali_fatemi

۵. پرهیز از قضاوت‌های شتاب‌زده و توهین بسیاری از خشونت‌ها ریشه در سوءتفاهم یا تحقیر دارند. قرآن با تأکید بر اخلاق در گفتار، بسترهای روانی خشونت را از بین می‌برد. آیه راهنما: «وَ لا تَسُبُّوا الَّذِینَ یَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ...» (انعام، ۱۰۸) - «به کسانی که غیر خدا را می‌خوانند، دشنام ندهید...» تحلیل: حتی در برخورد با مخالفان عقیدتی، قرآن از توهین و تحقیر نهی می‌کند، چرا که دشنام، طرف مقابل را به واکنش خشن وامی‌دارد. @abasali_fatemi