زخم زدن را دوست داشت، همیشه هر کجا که می‌رسید زخم میزد و از خودش یادگاری به جا میگذاشت .. آدم ِمطلوبی نبود و همه از او میترسیدند، روزی که به من رسید، از او نترسیدم، با کمال ِمیل بال هایم را باز گذاشتم و به او اجازه دادم یادگاری اش را روی تنم حك کند، او هم انگار خوشش آمده باشد، گفت : دوستت دارم و رفت. حالا من پرنده ای با عمیق ترین زخم ِیادگاری از او هستم. لیلی.

+

today | 1403 ' 12 ' 11 .

تموم‌شد، تنهام‌گذاشت :)

[ شعر گفتن از بودن تو کمتر خیال شاعرانه می‌خواهد ، بدون تو من شاهزاده‌ی ابرها می‌شوم و باران شعرم دریای مرده را به‌دریای غرائب پیوند می‌زند . ]

تو بهار را دوست داری، من پاییز را ، اگر تو چند گام جلو بیایی .. و من چند گام عقب بنشینم ؛ در تابستان گرم و بلند به هم می‌رسیم .

*

* خوش‌گذشت ولی من میخوام از اینجا به‌بعد رو بدون ِتو خوش بگذرونم .

بمونه‌اینجا از برای ِامروز.