یک ماهِ و سه روز پیش هزاران نفر، بی آنکه بدانند برای آخرین بار از خواب بیدار شدند برای آخرین بار صبحانه خوردند برای آخرین بار مادرِ خود را بوسیدند برای آخرین بار با عزیزان خود حرف زدند برای آخرین بار کار کردند. برای آخرین بار آهنگ گوش دادند برای آخرین بار رویا بافتند برای آخرین بار لباسی را پوشیدند برای آخرین بار به پدر خود نگاه کردند برای آخرین بار خندیدند برای آخرین بار بندِ کفش های خود را بستند برای آخرین بار گفتند " نگران نباشید مواظبم" برای آخرین بار از خانه بیرون رفتند برای آخرین بار مثلِ همیشه شجاع و شریف ماندند. برای آخرین بار به آسمان نگاه کردند برای آخرین بار عاشقِ ایران بودند برای آخرین بار امید داشتند برای آخرین بار ترسیدند اما پا پس نکشیدند برای آخرین بار کمک کردند برای آخرین بار کمک خواستند و برایِ آخرین بار زیستند و دیگر هیچوقت باز نگشتند.

چطور انتظار داری خدا ادم درست رو سر راهت بزاره؟ وقتی خودت برای ادم درست، ادم درستی نیستی.

بحث خاک نیست، بحث بچه‌های زیر این خاکه

میشه‌ چشمات‌ تا ابد‌ فقط‌‌ منو‌ ببینه؟

بچه ها برنگشتن ؟ :))

می‌روی با غیر و من با گریه می‌گویم: به‌ خیر خاطرت آسوده باشد! اهلِ نفرین نیستم...

اگه تو زندگیه بعدیمون میا و کوروش نشیم چی ؟

:)

ترسم از آن است نیمه شبی به خوابم بیایی، اما من به فکرت بیدار نشسته باشم.