«شب های هجر را گذراندیم و زنده ایم ما را به سخت جانی خود این گمان نبود»

«هر چند وقت کشته شدن دست و پا زدم یک بار دامن تو نیابد به چنگ من»

«گفتم دل و دین ببازم، از غم برهم این هر دو بباختیم و غم ماند به جا»

«از آب و هوای دهر، سبحان‌الله هر تخم وفا که کاشتم، دشمن رست»

«سالی که نکوست، از بهارش پیداست»

«در میکده دوش، زاهدی دیدم مست تسبیح به گردن و صراحی در دست گفتم: ز چه در میکده جا کردی؟ گفت: از میکده هم به سوی حق راهی هست»

«آن کس که بدم گفت، بدی سیرت اوست وان کس که مرا گفت نکو خود نیکوست حال متکلم از کلامش پیداست از کوزه همان برون تراود که در اوست»

پسر کاغذی لای کتاب گذاشت و آن را به قفسه برگرداند. کار هر روزش شده بوده، هر روز به کتابخانه می‌آمد و سر ساعت مشخصی شعری لای یک کتاب شعر می‌گذاشت. دختر هم ساعتی دیگر شعر را بر می‌داشت و در پاسخ یکی دیگر لای آن می‌گذاشت. این‌گونه با هم مشاعره می‌کردند، اینگونه بود که عاشق شدند. با شعر عاشق شدند و آن را با شعر ادامه دادند. شعر که از قلب شعرا آمده بود حالا در قلب عشاق می‌نشست. برای پذیرش از طرف شماره "۱"

محبوبم اینجوری پیدات میشه؟ 😭😭😭😭😭😭😭😭

دارم گریه نمی‌کنم

«نمی‌دونم فردا چی‌کار کنم.» «چه هیجان‌انگیز.»