_بیا و خاک مرا با محبتت دُر کن، منم اسیر تراب و ابوترابی تو:).

_:).

_عید غدیر سال ۱۴۰۵، بعد اذان ظهر و عصر، امامزاده، مقبره‌ی حاج آسیدا، عمامه‌ی مشکی، پای باند پیچی شده، من ِغرغرو، شال سبز، لبخند، غافلگیری، ذکری که نور دل هر محبِ، عیدی، پرچم، کلام حق و دستانی به مراتب محکم تر از هر آغوشی و لبخندهایی به شیرینی سیب سرخ:).

_در مشوش ترین حالت فکری صدام زد و دستشو کرد تو جیبش و یه جعبه‌ی گوگولی رو با احترام داد دستم،بغل مهربونش و لبخند قشنگشم شد شیرینی وجود:)،اون شبِ عید حرم حضرت بانو همرنگ تسبیحی بود که سادات بهم عیدی داد و حالا هروقت چشمم میوفته بهش یاد ریسه های سبز رنگی میوفتم که سرتاسر حرم وصل بود...

_

_قال‌‌رسوال‌الله‌(ص): خداوند از روی حکمت و فضل خویش، آسایش و گشایش را در یقین و رضا قرار داد و غم و اندوه را در شک و ناخشنودی.

_بگذار بگویند و بگویند و بگویند، برای ما کلام حقِ الله گواه است نه کلام بندگانش:).

_

_ما نمک گیر سفره‌ی شماییم:)،مبادا روزی رسد که نمکدان بشکنیم...

_آگاه باشید که دانش آینده، اخبار گذشته و درمان دردهایتان و نظم میان شما در قرآن است:). _امیرالمومنین‌مرتضی‌علی(ع)

بهترین و کامل ترین هدیه‌ای که میتونید به بقیه بدید بی‌شک قرآنِ:).