_

_غروب اولین شب ماه محرم:).

_امشب روضه خوان هیئتت از "جناب‌حر"خواند و فراموش کرد بگوید ‌که ای اهل عالم،آزادی در اسارتِ حُب اهلبیت است...

_

_

_من هنوزم با خودم رو این مسئله درگیرم که چطوری میشه به این درجه رسید؟! فکر کنید طرف پیامبرخاتم(ص) و دیده،مولاامیرالمومنین‌علی(ع) رو دیده،شکم گرسنه‌اش به دست آقا و اهلبیتش سیر شده و از کرم و لطف اهلبیت گره از کارش باز شده و باز به روی ‌اولادبرحقشون شمشیر میکشه! چطور میشه با بهترین های هستی زندگی کرد و نمک گیر سفره‌اشون شد اما یک روزی بر علیه شون و روبه‌روشون جنگید؟! چطور میشه به دست مولا سیراب شد و برای سیراب کردن نفس تشنه‌ی ابلیس صفت مولا رو به غریب ترین شکل ممکن به شهادت رسوند؟! واقعا انسان به چه درجه‌ای میرسه که تبدیل میشه به این چیزی که هست؟! این مال دنیا چیه که اینجوری رو حقیقت پرده میکشه؟!

_مجالس روضه فقط برای اشک ریختن نیست،وقتی پا روضه میشینید با تفکر اشک بریزید،این تفکرِ که انسان رو دانش آموخته‌ی مکتب اهلبیت میکنه و اشک،روح و جان رو آماده!