قاب هفدهم [مرد فرزند نوزاد خود را در صندوقی که به انتهای دوچرخه اش متصل شده، حمل می‌کند.]

قاب هجدهم [گروهی از مردان برای برادرشان نماز میت می‌خوانند. اندوه این وداع، یکی از جوان‌ها را شدیداً به گریه انداخته است.]

قاب نوزدهم [فلسطینیان بی‌خانمان پشت یک وانت پر از بار در جاده صلاح‌الدین می‌نشینند تا در اردوگاه آوارگان جبالیا در شمال غزه پناه گیرند.]

قاب بیستم [یک مادر فلسطینی، فرزند خود را که در حمله اسرائیل به غزه کشته شده، می‌بوسد. چشمان کودک هنوز باز است.]

قاب بیست‌و‌یکم [کودکان فلسطینی برای دریافت کمک غذایی از یک موسسه خیریه در شهر غزه جمع می‌شوند‌.]

قاب بیست‌ودوم [امدادگر به کمک یک شهروند عادی به سمت آمبولانس می‌دوند تا دختربچه ای را که پس از حمله اسرائیل به محله‌شان زخمی شده است، نجات دهند. کودکان دیگر در شوک نگاه می‌کنند.]

قاب بیست‌وسوم [پدر در آخرین وداع با کودکش، پای کوچک و خونین او را می‌بوسد.]

امشب اخوان‌ثالث در گوشم خوند: بیا ای خسته خاطر دوست! ای مانند من دلکنده و غمگین من اینجا بس دلم تنگ است بیا ره توشه برداریم قدم در راه بی فرجام بگذاریم

قاب بیست‌وچهارم [«جوری» ِچهارساله، گرسنه در چادرش به خواب رفت و بعد زیر آوار کشته شد. او همچنان لبخند می‌زند.]

قاب بیست‌وپنجم [صحن خالی سازمان ملل هنگام سخنرانی نتانیاهو ۱۴۰۴/۰۷/۰۴]

دلم نیومد این رو نفرستم دلم نیومد که نگم من این قاب‌های تلخ رو هر روز می‌بینم و همچنان منتظر بیدار شدنِ جهان ام، منتظر منفور شدن ظلم و منتظر برگشتن منجی. دلم نیومد این قاب بعنوان یادآور اینجا نباشه تا هربار به من بگه بعد از این همه ظلم و جنایت؛ وَيْكَأَنَّهُ لَا يُفْلِحُ الْكَافِرُونَ (وه گویی کافران هرگز پیروز نمی‌شوند!)