قاب صدوپنجاه‌و‌ششم [اشرار داخلی حمیدرضا را به جرم بسیجی بودن ربوده و قلبش را در حالیکه هنوز می‌تپید، از سینه‌اش بیرون کشیدند.]

تو را به خاطر دِرهم چه دَرهمت کردند... #شهید_حمیدرضا_رجب‌زاده

قاب صدوپنجاه‌و‌هفتم [پیکر کودکی که در حملۀ آمریکا به یک مراسم عروسی در سیریک به شهادت رسیده، روی تخت بیمارستان افتاده است.]

من رو ببخشید اگر با نشر این تصاویر خاطرتون رو آزرده می‌کنم اما حقیقت در عصر زندگانی ما همینقدر تلخ و خشن و هولناک است... وقتی ماجرای قاب‌ها رو شروع کردم از این می‌ترسیدم با دیدن این همه جنایت بعد از مدتی نسبت بهش بی‌تفاوت بشم اما راستش بیشتر از اون، می‌ترسم خودم رو توی درس و کتاب و فیلم و روزمرگی غرق کنم و از واقعیتِ _هرچند دهشتناکِ_ این عصر فاصله بگیرم. ما انسان قرن بیست‌ویک هستیم! این واقعیت ماست؛ جایی که یک اقلیت وحشی، مشروعیت دارند بچه‌های لطیف و نورانیِ بی‌گناه رو دسته دسته از بین ببرند... وقتی نوجوونی چهارده ساله بودم، هرگز فکر نمی‌کردم روزی در دوران زندگی خودم بدتر از جنگ‌های جهانی و قحطی و سیل رو شاهد باشم. حالا بیست و سه سالم تموم میشه و توی جهانی نفس می‌کشم که خونریزی به روزمرگی بدل شده... می‌پرسی من چه کار می‌کنم؟ من می‌ایستم و نمی‌سازم و خودم را از این واقعیت سیاه جدا نمی‌کنم تا اون زمان که راز نجات انسانیت ظهور کنه!

قاب صدوپنجاه‌و‌هشتم [حسین و فاطمه، دوقلوهای یک شهید حزب‌الله لبنان در آغوش پیراهن پدر آرام گرفته‌اند.]