این پنجمین باریه که دارم همه‌چیز و از اول مرور می‌کنم. و نمی‌تونم بفهمم چی کم بود. نمی‌تونم بفهمم کجاشو اشتباه رفتم. کمکم کن پیداش کنم، دارم عقلمو از دست می‌دم، نمی‌تونم پیداش کنم. من همه‌ی فضاهای خالی رو پر کرده بودم، تنهایی تو همه‌ی تاریکی‌ها شمع‌ روشن کرده بودم، هیچی کم نبود، هیچ‌جا خالی نمونده بود، کافی نبود. کافی نبود. نمی‌تونم اشتباه‌مو پیدا کنم.

every time you come you leave me blue.

بجز تیکه‌ی دریا و طبیعتِ خیلی بکر و سبز هیچ‌جای زمین با آسمون ست نمی‌شه و درحدش نیست. چی‌ هستی آدمیزاد، تر زدی تو کره‌ی زمین.

نجلا و ستاره های آسمونش

خیلی سخت بود؟

من که همه چی و از اول گفته بودم .

یه نسیم آروم بوی یاس و میاره از لای پنجره توی اتاقم. داری بهم فکر می‌کنی ؟