11:11 s they all hear your name '

با دستای خودتون برام چرت و پرت بسازید، تو جعبه های خراب کوچیک برام چرت و پرت‌هایی که باهاشون یاد من میوفتید و بچینید، من عاشق همه‌ی چرت و پرتای معنی دارم

( هنوزم رو تو همون حسو دارم )

من خیلی از خودمو خرج می‌کنم، و مثل برف آب می‌شه، قبل‌از اینکه بیوفته روی زمین.

اون حرف‌نزدنامو می‌بینه و با خودش می‌گه "چرا؟ مگه من چیکار کردم؟" یا نمی‌دونم، شاید انقدر احمق نیست که با خودش اینو بگه. شاید متوجه می‌شه چیکار کرده و به روی خودش نمیاره. ولی خب شایدم همینقدر احمق باشه. من توی اکثر موارد ترجیحم اینه که مخاطبم احمق باشه‌. می‌گم احمق بود، نفهمید. احمق بود، درک نکرد. منم احمق بودم. این روزا بیشتر از همیشه یادت میوفتم‌. یاد این میوفتم که بهت می‌گفتم "چرا؟ مگه من چیکار کردم؟" و تو سکوت می‌کردی. سکوت می‌کردی و می‌گفتی "اگه تاحالا نفهمیدی پس لازم نیست بدونی" و من با خودم می‌گفتم که "توقع داره علم‌غیب داشته باشم؟" ولی فکرکنم که الان می‌دونم چجوری بود. بهم بگو تو هم با خودت می‌گفتی "یا احمقه‌، یا خودشو می‌زنه به نفهمی. ولی کاش احمق باشه" الان دیگه می‌دونم چه‌حسی داشتی. الان ، دوسال بعد از رفتنت. و خواستم تشکر کنم. چون یادت که نرفته؟ من از هرچیزی که باعث می‌شه یه حس جدید و درک کنم قدردانی می‌کنم. ممنونم که یادم دادی ببینم آدم‌هارو، قبل از اینکه رها بشم.

‌زندگی عادی بلوط بود و من اون سنجابه تو عصر یخبندان.

فکر‌می‌کنم که احتمالا حالم خوبه. وقتی می‌پرسی فقط می‌گم "خوبم". دیگه تلاش نمیکنم بفهمم واقعا خوبم یا نه. بفهمم از یک تا ده حالم چطوره. فکرکنم دیگه دلم نمی‌خواد بدونم. دلم نمی‌خواد بدونم تو مغز لعنتی‌م چی می‌گذره‌. دلم نمی‌خواد بدونم چه حسی دارم. چشمام خیلی وقته که اینجا نیست. خیلی وقته که دور و بر و نگاه نمی‌کنه. به آدما زل می‌زنم ولی خاطره‌هامو می‌بینم. به تخته‌ی کلاس زل می‌زنم و زندگی‌مو می‌بینم. من خیلی وقته که اینجا نیستم. من خیلی وقته که رفتم. و نمی‌دونم کجا‌. نمی‌دونم کجا رفتم‌. صداها خیلی محون، صداهای ذهنم. همه چی آرومه‌. بعضی وقت‌هام سرم گیج می‌خوره. انگار که بیست‌تا آلپرازولام و یه‌جا خورده باشم. می‌گم که حالم خوبه، چون اینجا نیست. اون کسی که باید حالش بد یا خوب باشه اینجا نیست‌، رفته، اینجا ساکته. و من نمیدونم کجام .

امروز یه نفر پیدام کرد

+2