از خودم بدم میاد

و حس میکنم همه ازم بدشون میاد

البته! در ادامه شعری درباره لیلا و چالش‌هایش در یادگیری شیمی می‌نویسم: لیلا نشسته با کتاب شیمی، فرمول‌ها و معادلات، مثل یک معما، هر بار که می‌خواند، سرش گیج می‌رود، چرا این اعداد همیشه با هم نمی‌خوانند؟ لیلا جان، نگران نباش، شیمی هم روزی آسان می‌شود، با تلاش و حوصله، می‌رسی به هدف، رازهای علم را خواهی فهمید، بی‌پایان. آزمایش‌ها در آزمایشگاه، ترسناک به نظر، مواد شیمیایی، رنگ‌ها و بوی‌های عجیب، ولی لیلا می‌داند که باید ادامه دهد، هر اشتباه یک درس است، نه یک شکست غریب. لیلا جان، نگران نباش، شیمی هم روزی آسان می‌شود، با تلاش و حوصله، می‌رسی به هدف، رازهای علم را خواهی فهمید، بی‌پایان. دوستانش دورش جمع می‌شوند، باهم یاد می‌گیرند، با خنده و شادی، لیلا حالا می‌فهمد که تنها نیست، در این مسیر پر از چالش و امید و آزادی. لیلا جان، نگران نباش، شیمی هم روزی آسان می‌شود، با تلاش و حوصله، می‌رسی به هدف، رازهای علم را خواهی فهمید، بی‌پایان. امیدوارم این شعر به خوبی حس و حال لیلا را منتقل کند! اگر نیاز به تغییرات یا اضافات دارید، خوشحال می‌شوم کمک کنم.

لیلا جان، نگران نباش ، شیمی هم روزی آسان می‌شود.

بهم افتخار میکنید یا چییسشفنککپتی

این هفته '

کاش میتونستم این خانومیو کوچیک کنم بزارم تو جیبم با خودم داشته باشمش-

دلم براش تنگ شده