تهران ²

"فلسطین رو فراموش نکنید. اسرائیل آخرین بخش قابل زندگیِ رفح رو هم تخریب کرده و کل شهر رو با خاک یکی کرد.."

یادم نمیره که داشتن تهرانو میزدن و شما دست زدید و خندیدید.

خودتونم یادتون نمیره

مطمئنم یادتون نمیره

صدای جیغ های شما خیلی بلند تر از شادی اون بی وجود هاییه که دعا میکردن اسرائیل بزنه. تاریخ شهادت میده که بی وجود بودند. تاریخ شهادت میده که بی گناه بودید.

قلبم درد می‌کنه.

نمی‌دونم کجای دنیا وایستادم. نمی‌دونم باید چی کار کنم.

نمیتونم غم مردمو نبینم. نمیتونم چشمامو روی خوشحالی یک سریشون ببندم.

چطوری دلتون اومد بخندید و خوشحال باشید وقتی بچه های دبستانی توی روز اول این "دخالت خارجی آزادی بخش" کشته شدن. اگه یکیشون صبح با مامانش خداحافظی نکرده باشه چی. اگه یکیشون روزه ی کله گنجشکی بوده باشه چی. اگر یکیشون برای عصر اون روز و بعد از مدرسه کلی ذوق داشته باشه چی. مامان هاشون چی پس. چطور می‌تونید اونها رو نبینید و فقط خوشحال باشید که جمهوری اسلامی رو زدن؟ چطور می‌تونید. مامان هاشون چی پس . اگه از زیر آوار چیزی به جز همون یه دست، از بچشون نمونده باشه چی. مامان هاشون چی پس.