صدای جیغ های شما خیلی بلند تر از شادی اون بی وجود هاییه که دعا میکردن اسرائیل بزنه. تاریخ شهادت میده که بی وجود بودند. تاریخ شهادت میده که بی گناه بودید.
چطوری دلتون اومد بخندید و خوشحال باشید وقتی بچه های دبستانی توی روز اول این "دخالت خارجی آزادی بخش" کشته شدن. اگه یکیشون صبح با مامانش خداحافظی نکرده باشه چی. اگه یکیشون روزه ی کله گنجشکی بوده باشه چی. اگر یکیشون برای عصر اون روز و بعد از مدرسه کلی ذوق داشته باشه چی. مامان هاشون چی پس. چطور میتونید اونها رو نبینید و فقط خوشحال باشید که جمهوری اسلامی رو زدن؟ چطور میتونید. مامان هاشون چی پس . اگه از زیر آوار چیزی به جز همون یه دست، از بچشون نمونده باشه چی. مامان هاشون چی پس.
من عزادارم. برای همه ی این سه ماه عزادارم. گلچین نمیکنم برای کدوم آدم بیگناه که کشته شده عزادار باشم. اگر این عزادار بودن من باعث میشه دوستی هام از بین برن ، مهم نیست. فدای سر یکی از اون بچه هایی که سرشونو فدا کردن. من برای ایران نگرانم و عزادارم.
