می‌دانم چقدر سنگین است؛ اما بدان که حتی در این بی‌انصافی‌ها هم، تکیه‌گاه تو، درکِ کسی است که در سکوت، کنار تو ایستاده است..

دردِ نادیده گرفته شدن، تلخ‌ترین نوع تنهایی است؛ اما من می‌بینم، حتی اگر کسی برایت فریاد نکشد...

«دنیا گاهی بی‌رحم است..اما این بی‌عدالتی‌ها هم نمی‌توانند ریشه‌های درون تو را از بین ببرند؛ فقط بدان که در این تاریکی، تو تنها نیستی.»

عجیب است! چرا همیشه از سوی پناهگاه، طوفان می‌آید!؟ ضربه‌ی شمشیر شاید تن را ببرد، اما بی‌مهری نزدیکان، روح را منجمد می‌کند.. حالا دیگر، در من فقط سکوت و سرمای یک زمستانِ ناگهانی باقی مانده است.:)

قضاوتی که دربار‌ه‌ی دیگران کردید سر انجام یک راست به خودتان بر خواهد گشت.. و مانند سیلی به صورتتان میخورد •°کامو°•