خالقا، معبودا به راستی که تو برای خلق هر پدیده ای علتی یافتی و هر کسی را در پی انجام کاری راهی این دیار کردی، پدیده آورنده علل و معلول‌ها ما را به سمت مسیر حقیقی وجودمان هدایت کن.

آقا جان بین خودمان باشد، ان روزها خیلی حسادت ورزیدم به هر کسی و هر چیزی که کوچک‌ترین برخوردی با تو داشت؛ از آن تابوتی که جسم تو را در برگرفته تا آن پرچم سه رنگی که دور تو می گردد و آن مخمل سبز که نوشته رویش سلام می‌دهد به ارباب‌مان، تا آن ماشین‌های حمل و نقلی که برای لحظاتی تو را با خود حمل میکردند، آری حتی با این آهن پاره ها هم حسادت می ورزم، حتی رانندگانی که هر چند در مسیر های کوتاه و بلند آن ها با تو هم مسیر بودند، یا حتی آن کادری که به سبب وظیفه سعادت داشتند مدتی را از نزدیک در کنار تو باشند، یا آن عکاسی که از خیلی نزدیک عکس تابوتت را چلیک عکس گرفت، من حتی به ان دوربین، به ان فلش هم حسادت می‌ورزم، راستی ان خادم‌هایی که به روی ماشین حمل پیکرها بودند، آخ خوش به حال آنها در دقایق اخر به تو خیلی نزدیک بودند خیلی نزدیک، فرزندان شهدا در حسینیه آنها، آن عزیزدوردونه های عزیزت که مایه دلگرمی‌شان بودی، یا حتی ادم های در مصلی که پشت کامیون حمل پیکرت می دویدند ان شوریده سری ها، و اما مردم عراق؛ دیدی؟ آری دیگر، من هم دیدم چگونه سر و دست می شکستند تا کمی به اندازه نوک انگشتی دستی برسانند، آنهایی که به روی دست هایشان پرواز می‌کردی، مشتاقانه مانند پرنده ای آزاد شده پر می گشودی و در اخر با بال های شکسته و تنی خسته، بدنی غرق در چاک چاک زخم و ظاهری آشفته به دیدار رفتی، شما از همان اول هم رسم نوکری را بلد بودید... راستی آن هواپیما، ان خلبان، ان کادر پرواز، همراهانت، آنهایی که با تو در اسمان پهناور کشورمون همراه بودند، خادمان حرم حریم امن ثامن الائمه ع و خیلی های دیگر که حتی ما نمی دانیم آنها که هستند که تو خودت ان ها را صدا کردی .. و من بیشتر از کسانی حسادت کردم که قبل از شما پر گشوده و ندیدن رفتن‌تان را، نبودن تان را، در واقع انهایی که به استقبال آمدن و سلام تازه کرده‌اند و ما خداحافظی کردیم... الف.سین.رآ | #حسادتی_حسرت‌وار | ⁰⁵.⁰⁵.⁰⁵

؛