یادمه دوسال پیش تو یک دفتری که قرار بود یک مسیر باشه ولی توفیق نشد یک جمله نوشته بودم که اتفاقی دوستم خوندش : خدایا توبه‌ای از جنس توبه حضرت آدم . .

ما به اختیار دوریم ... بی سبب دوریم بی فکر دوریم

یک مثال بزنیم؟ مثلا خدایا پول بده خوبه؟

ولی این ادامه داره اینجوری که خدایا به من پول بده تا بتونم در راه رسیدن به تو خرجش کنم مثلا یا به من پول بده تا بتونم قسمتی از اون صرف خریدن کتبی کنم که به رشد من کمک کنه

می دونید چطور آدم میشیم؟؟؟ اینطوری که آدم درون‌مون رو بشناسیم بیام ویژگی هاش رو بشناسیم ولو بد باشه اون ویژگی ها بعد بیایم همون رو به سمت خوبی هدایت کنیم

میدونی بزرگترین آرزوم این بود خدا بهم توانی بده که بتونم برایِ خودم و خانوادم مفید باشم حداقلش در آینده، آدم بی عرضه ایی نباشم

تا ۱۰ ان شاءالله ادامه می‌دهیم بعدش میریم سر کار و بار خودمون یک امشبی رو یکم وقت بگذارید حتی اگر فکر کنید الکی و بیهوده هست یک ساعت فکر کنید ببینید چند چند هستید با خودتون👨🏻‍🦯

مفید بودن چه شکلی؟ چرا فکر میکنی نمی تونی مفید باشی؟ آینده؟ مگر قراره اتفاق خاصی بیفته؟ مگه الان مهم نیست؟ بی عرضه؟ معیار سنجشش چیه؟؟

انقدر ساده به هر چیزی نگاه نکنید مثلا بگید خدایا پول بده یا خدایا کارنامه بیست بده خدایا فلانی رو کجش کن یا نمیدونم هزارتا چیز دیگه سطحی نگر نباشیم عمیق بشید

اومممم

بیایید مثلا دعا کنیم خدایا محبت امام زمان ارواحنا فداه رو تو دلمون بیشتر کن بعد در ادامه بگیم ما رو هم به چشم امام بیشتر بیار حالا چرا ادامه دادیم؟ گفتم که برخی ارتباط ها دو طرف ست یک طرف نیست لازمه از اون سمت هم قبولی بگیرید