اون وقت ما چی؟ شدیم هر پیش آید خوش آید!

حیف از ما که انقدر الکی اتلاف عمر‌ کنیم مگه چقدر بهمون فرصت داده میشه؟ مگه تا کی قراره بهمون فرصت بدهند؟ مگه قرار چندبار زندگی کنیم؟

رو راست باشیم دیگه آقا تا کی یکی به نعل زدن و یکی به میخ زدن؟؟؟

ما هر صبحی که چشم باز میکنیم یک فرصت که بگردیم دنبال رسالتمون یک فرصت که در جهت رسالتمون قدم بر داریم یک فرصت که واقعا به هر کسی داده نمیشه به والله باور کنید که به هر کسی داده نمیشه ...

مگه ما چندتا صبح و چندتا شب دیگه قراره بهمون فرصت بدهند ها؟

تا کی فردا ها تا کی شنبه ها تا کی بعدا بعدا ها تا کی؟

یک دفعه به خودمون می آییم و می بینیم تق سرمون که می خوره به لَحد...

آخ آخ از اون روزی که ی خودمون باشیم و ی خدای خودمون؛

آره عزیز دنیا رسمش همین فردا فرداهاست؛

اگر امروزت شد فردا کلاهت پس معرکه ست.

دنیا بی وفا و نامروت تر از این حرفهاست که منتظر من و شما بشه...