به نام خدا از اول اعتراضات و نزدیک به دو ماه است فکر می‌کنم و رصد می‌کنم تا نکته‌ای را در آنسوی مرزها بیابم که جذبم کند و حرف حق باشد اما به وجدانم قسم که هرچه گشتم ناامیدتر شدم، پس سکوت کردم! و در این سکوت دیدم حق با بعضی از شماست: من «وسطم» «وسط» مثل عابری که دی ماه در خیابان به گران شدن گوشت فکر می‌کرد و از پشت تیر به سرش خورده بود وسط مثل پیرزنی روستایی که نه تلویزیون دارد و نه گوشی موبایل؛ فقط آلزایمر دارد و پسری که بیکار شده و چند ماه است قرص‌هایش را به موقع نمی‌رساند… و این «وسط»خیلی جای بزرگی است و خیلی‌ها در آن جا می‌شوند اصلا جریانی که این «وسط» را ندارد نمی‌تواند انقلابی را رقم بزند یا حکومتش را حفظ کند! در این دو ماه قلبم سوخت برای کشته‌شدگان… اما دست خودم نبود! من به عنوان کسی در وسط، قلبم برای پلیس و معترض و عابر با هم می‌سوخت و برای هر هموطنی که ناچار به خیابان آمده بود و دیگر به خانه برنگشت… در خانه‌ی من نه صدا وسیما یک‌ریز جمهوری اسلامی را تبیین می‌کند نه اینترنشنال و منو تو مجال حضور دارند در خانه من اما هنوز چراغ منطق روشن است و ذهن جستجوگرم آزاد است به هر مباحثه‌ای وارد شود و هر حرف حقی، مهر تایید دریافت کند و مهم نباشد که این حرف از دهان چه کسی خارج شده است. در این دو ماه خیلی فکر کردم و کسانی را دیدم که حتی یک دقیقه فرصت آزادانه و در خلوت فکر کردن را نداشته‌اند و هرچه از رسانه به خوردشان داده بودند را پشت هم تکرار می‌کردند ؛ آنچنان مسخ و مسحور که از کینه‌ی حاکمیت حاضرند شب را روز بنامند و روز را شب… و ایران امروز ما چقدر در فضای رسانه باخته است. به این فکر کردم که اگر برای هر کشوری حتی سوییس هم ده‌ها شبکه اپوزیسیون به زبان خودشان سال‌ها و شبانه روز محتوا تولید می‌کردند که “سوییس کشور خوبی نیست” اکنون درصدی از همین کسانی که در رفاه مطلق هستند نیز به دنبال براندازی بودند… آری همین رسانه کاری با کشور  ِسامورایی‌های متعصب کرد که در خیابان‌ها به سربازان آمریکایی لبخند گرم بزنند بی‌آنکه یادشان بیاید در هیروشیما و ناکازاکی چه بلایی به سرشان آورده‌اند… به هر حال هر چه فکر کردم دیدم نمی‌توانم از بیگانه بخواهم به کشورم حمله کند! دیدم نمی‌توانم کنار سلبریتی‌هایی باشم که به اعتقادات لااقل نیمی از مردم کشورم ناسزا می‌گویند و تهدید به قرآن‌سوزی می‌کنند و بدون اینکه خنده‌شان بگیرد، بشارت آزادی می‌دهند! دیدم حتی نمی‌توانم از اهالی جزیره‌ی اپستین بخواهم به جان کودکان و دختران بی‌گناه وطنم کاری نداشته باشند!! تا اینکه جنگ شروع شد و کمک‌ها رسیدند،همچنان که قبل از ما کمک‌ها به ویتنام و افغانستان و عراق و لیبی و… رسیده‌ بودند دیدم جنگ است و فقط می‌توانم بخوانم! که اگر در زمان پهلوی و قاجار هم بودم و بیگانه‌ای به کشورم یورش می‌برد همین کار را می‌کردم… برای دلگرمی مردم و کسانی که از مردمم دفاع می‌کنند خواندم…  «حسبی الله» گفتگوی من با مولایم علی (ع) است  و براستی خدا برای ما بس است…     اکنون به عنوان کسی در وسط، حاضرم ۴۷ سال دیگر به جمهوری اسلامی فرصت بدهم نقایص خود را برطرف کند تا اینکه با عده‌ای همصدا شوم و پوریم دیگری را در تقویم اسراییل رقم بزنم که در فردای به اصطلاح آزادی با چکمه روی سنگ قبر هموطنانم سرود شادی بخوانند! و آن عده! آن عده خیلی دیر می‌فهمند که در جهان هیچ کشوری جز به منافع خودش فکر نمی‌کند و علاج واقعی در وطن‌هاست! این را هم به آن عده‌ای که سمت درست تاریخ را به من گوشزد می‌کنند می‌گویم: اصلا سمت درست تاریخ و هرچه می‌بافید ارزانی خودتان…  من ترجیحم این است که  در همین وسط بایستم و بمیرم وسط مدرسه میناب وسط خانه‌هایی که سفره‌‌هایشان کوچک شد وسط صدای اذان در حیاط مسجدی فرو ریخته… وسط خیابان‌های شهرم… -محسن چاوشی | اسفند ¹⁴⁰⁴

رفقای عزیز تعارف علمایی رو بزاریم کنار... همه‌مون می‌دونیم چند چندیم با خودمون ولی هرچقدر هم بد باشیم وقتی شب قدر میشه و ما در مقابل سازنده نور ، نور مطلق هستی ، وجود بخش هستی قرار میگیریم ؛ اگر بدی های خودمون رو در نظر بگیریم توهین به اون نوره... اینقدر او نور دارد که سیاهی من ذره هم در مقابل او نیست نه باید به حد اغترار رسید ، نه به حد یأس... پس بشینیم جلوی خدا بگیم : در کوی نیک نامان مارا گذر ندادند گر تو نمیپسندی تغییر ده قضا را... التماس دعا.

-حرکت؛

ناراحتی‌ت رو خدا بطرف کنه بنده‌ی خدا، نه اون مسبب بنده‌ی خدایی که ناراحتت کرده!

کیفیت مهم است نه کمیت؛ چه بسیار جمع‌ها و مکان‌های شلوغی که حاصلی ندارند!

در عشق اگرچه منزل آخر شهادت است تکلیف اول است شهیدانه زیستن -میلادعرفان‌پور

ما که همیشه همه‌کاری می‌کنیم به اسم جذب؛ درست و غلط. حالا این شب‌ها که وقتش رسیده و بسترش فراهمه، دریغ می‌کنیم. توی کاروان‌های خودرویی (که لطفاً بی‌خیالش نشید و محکم ادامه بدید) یه وقت این بچه‌ها رو می‌بینیم که با ذوق تا کمر از پنجره اومدن بیرون و شعار می‌دن و پرچم تکون می‌دن، یا آدمایی که از درِ خونه اومدن بیرون و دم در وایسادن پرچم تکون می‌دن و شعار می‌دن؛ براشون پرچم تکون بدیم، دست تکون بدیم، لبخند بزنیم. اون دختر کم‌حجابی که توی ماشین پرچم دستش بود وقتی بهش لبخند زدم و براش دست بالا آوردم چه ذوقی کرد و لباش به خنده وا شد و برام دست تکون داد؛ خب این آدم دلش گرم می‌شه که با وجود توهین شنیدن از بقیه، توی همین خط بمونه! و یه گلایه که ما بعضاً سلیقه نداریم! اون جایی که نباید، وایسادیم با داد میگیم مرگ بر وطن فروش خائن. باشه این شعار رو بگو ولی بِدون کجا! نه که تا به هر عابر و مغازه‌ای رسیدی فکر‌کنی اینا همه مزدورن. می‌خوای به خودش بیاد؟ دعوتش کن به راه! به اتحاد. نمی‌فهمه؟ نمی‌خواد بفهمه؟ از راه درستش وارد شو (گاهی بی‌محلی و بی‌توجهی، گاهی حتی لبخند زدن و ابراز حس پیروزی، گاهی نگاه معنادار و...) کج‌سلیقگی نشون میدیم وقتی جمعیت به چه عظمتی توی میدون شهر جمع شدن و تا وسط خیابون و جلوی مغازه و بازار کشیده شدن؛ و تموم مغازه‌دارها و عابرین و افراد گذری وایسادن نگاه می‌کنن، می‌شنون؛ اون‌وقت ما مداحی اگزوزی گذاشتیم و اوپس‌اوپس می‌کنیم! توی کاروان‌های خیابونی هم بعضاً به همین شکل. خب چرا؟ وقتی می‌تونی از این نعمت خدا، ساخته‌ی دست بشر 'بلندگو' برای گذاشتن سرودها و مداحی‌های قشنگ و بامضمون، شعارهای خوب و متحدکننده، و چه بسا جملات ساده و همه‌فهمِ تبیینی -به فراخور مکان- استفاده کنی! و در آخر ما هنوز عزاداریم عزیزان.. ما پیرهن مشکی تنمونه. از شهادت آقامون که بگذریم هم، ایام ایامِ شهادت مولا امیرالمؤمنینه. حواسمون به این حجم از ریتمیک و ضرب‌دار بودن صداهایی که پخش می‌کنیم هست؟ #فتذکِّر

کفن کنید مرا رو به قلبه حرمش؛ نجف چه جای قشنگی برای تدفین است... 1:30

یاالله خدایا جهان امروز، جهان غریبی ست، به گونه‌ای شده که در صدم ثانیه احوالات جهان در حال تغییر است.. حال و هوای قلوب مخلوقات عجیب خریدار دارد گویی انگار تو میخواستی این

📩 #جزوه | متن کامل اولین پیام حضرت آیت‌الله سیدمجتبی حسینی خامنه‌ای رهبر معظّم انقلاب اسلامی ✏️ ۱۴۰۴/۱۲/۲۱ 📲 @rahbar_enghelab_ir