هزار عیب و دوصد نقص در وجود من است؛ ولیکن که تو با نگاه محبت مرا تماشا می‌کنی . . .

رفقا یه عزیزی تو بیمارستان به دعای شما احتیاج دارن ، لطف میکنید دعاشون کنید !؟ . ♥️

- پس داستانِ من کی شروع میشه؟

روزها فکر من اینست و همه شب سخنم کـه چـرا غافـل از احـوال دل خـویـشـتنـم؟ از کجا آمده ام، آمدنم بهر چه بود؟ به کجا می روم؟ آخر ننمایی وطنم مانده ام سخت عجب، کز چه سبب ساخت مرا یا چه بوده است مراد وی ازین ساختنم؟ جان که از عالم علوی است، یقین می دانم رخت خود باز برآنم که همانجا فکنم مـرغ بـاغ ملـکوتم، نیـم از عالم خاک دو سه روزی قفسی ساخته اند از بدنم ای خوش آنروز که پرواز کنم تا بر دوست به هوای سر کویش، پر و بالی بزنم کیست در گوش که او می شنود آوازم؟ یا کدامست سخن می نهد اندر دهنم؟ کیست در دیده که از دیده برون می نگرد؟ یا چه جان است، نگویی، که منش پیرهنم؟ تا به تحقیق مرا منزل و ره ننمایی یک دم آرام نگیرم، نفسی دم نزنم می وصلم بچشان، تا در زندان ابد از سرعربده مستانه به هم در شکنم من به خود نامدم اینجا، که به خود باز روم آنکه آورد مرا، باز برد در وطنم تو مپندار که من شعر به خود می گویم تا که هشیارم و بیدار، یکی دم نزنم -مولانا |دیوان‌شمس‌تبریزی

این روزها عجب روزهایی ست؛

- امید تلالو نوری بود در تاریکی؛

وَ ما هذِهِ الْحَياةُ الدُّنْيا: إِلَّا لَهْوٌ وَ لَعِبٌ‌!