چه وضعش واقعا، همین میرسم به اینجا ساکت میشم، حرف نمیاد دیگه :/

گفتم یِ عکس پیدا کنم بفرستم دیدم همش برگه امتحانیه //

_ظرافت، لطافت؛

اینها رو ولش کنید، می دونید که داریم به چی نزدیک میشیم؟؟؟ حال و هواش، خبرهاش، صحبتش به گوش شما هم خورده دیگه نه؟؟ می دونم امسالم هم نمیشه ولی امید دارم، آدمی به امید زنده ست دیگه؛ شما رفتید قول بدید ما رو هم دعا کنید :) سلام ما رو هم برسونید...

به صفر می‌رویم یا که سفر؟

خبرهای خوبی از سمت جنوب نمی‌رسه، دعا کنید برای پاره‌های تنِ وطن...

سی‌وهشت سال از آن شب‌هایی که ندای زیارت عاشورا و گریه‌های جان‌سوز رزمندگان، بیابان‌های مرزی شلمچه را در بر گرفته بود، می‌گذرد؛ از فریادهای «یاسر، یاسر» تا «مقداد، مقداد»؛ از شب‌های عملیات طریق‌القدس با شعار «یاحسین (ع)» تا آن زمزمه‌ی زیر‌لبی که می‌گفت: «بهر آزادی قدس، از کرب و بلا باید گذشت». هنوز در پژواک شن‌های طلاییه، طنین آن نواها شنیده می‌شود و هنوز زمینِ «سه راهیِ شهادت» از آتشِ خمپاره، کاتیوشا و توپخانه دشمن داغ است. زمینِ حاصلخیز آنجا، از عطر دشت‌های سرخِ لاله‌زار، از قامت سروهای خمیده نخلستان‌ها و از سرهای بریده‌ی شهدا، حکایت می‌کند که زمانِ چندانی نگذشته است؛ از آن قدم‌های استوار و پرصلابتی که در سیاهی شب‌های جنوب گم می‌شدند و مهتاب، همچون مادری مهربان، دستِ محبت بر بالینشان می‌کشید تا خستگی از تنشان برود. آری، هنوز خیلی نمی‌گذرد از روزهایی که پیکری پس از پیکر دیگر بر خاک می‌افتاد؛ خاک‌هایی که هر سال با اشتیاق، بال می‌گشایند تا در میان تفحص‌گران، پاره‌تنی از شهدا را به دل‌های بی‌تاب آن مادرانی که هنوز چشم‌به‌راه‌اند، بازگردانند. اکنون، دوباره بوی باروت و دوده‌ی آتش از جنوب سر می کشد و این بار، خوزستان در کالبدِ بوشهر، سیستان و بلوچستان و هرمزگان، برای دفاع از پاره‌یِ تن (وطن) سینه سپر کرده است. اکنون نبضِ ایران در قلبِ جنوب می‌تپد؛ جایی که روایتی تازه از ایثار و دلاوریِ مردمی شریف در جریان است. این بار نیز آن‌ها تنها نخواهند بود، چرا که فرزندان این ملت، در پیِ یاری و حرکت به سوی خط مقدم خواهند بود. الف.سین.رآ | #نبض_ایران_جنوب | ⁰⁵.⁰⁴.²⁴

؛

این باید ادامه داشتم باشه، اگر توفیق دادن حتما باید ادامش رو بنویسم

_به خاک نه، به امام‌رضا سپردیمت؛