اللَّهُمَّ إِنَّا نَشْکُو إِلَیْكَ فَقْدَ نَبِیِّنَا صَلَوَاتُكَ عَلَیْهِ وَ آلِهِ وَ غَیْبَةَ وَلِیِّنَا وَ کَثْرَةَ عَدُوِّنَا وَ قِلَّةَ عَدَدِنَا، وَ شِدَّةَ الْفِتَنِ بِنَا وَ تَظَاهُرَ الزَّمَانِ عَلَیْنَا فَصَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ وَ أَعِنَّا عَلَی ذَلِكَ بِفَتْحٍ مِنْکَ تُعَجِّلُهُ وَ بِضُرٍّ تَکْشِفُهُ وَ نَصْرٍ تُعِزُّهُ وَ سُلْطَانِ حَقٍّ تُظْهِرُهُ وَ رَحْمَةٍ مِنْكَ تُجَلِّلُنَاهَا وَ عَافِیَةٍ مِنْکَ تُلْبِسُنَاهَا بِرَحْمَتِكَ یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِینَ.

الیوم یئس الذین کفروا من دینکم فلا تخشوهم و اخشون

حجبت روایات کتاب کافی از منظر استاد شب زنده دار

ما قبلًا مكرّر توضيح داده‌ايم كه بسيارى از اصول مورد استناد علما همچون اصالة الظهور، اصالة الاطلاق، اصالة العموم، اصالة الحقيقة، اصالة عدم زياده و ... را نمى‌توان به عنوان ظن خاص، داراى اعتبار عقلايى و شرعى شمرد. چون در اكثر مواردى كه توهم اعتبار اين اصول شده است؛ يا اطمينان عقلايى به مراد متكلم وجود دارد و يا از محتملات ديگرى كه توجه به آنها موجب شك در مراد شود (نه احتمالاتى كه بقدرى ضعيف است كه حكم عدم را داشته باشد) غفلت داريم. زيرا اگر به معناى كلام ظن داشته و توجه به محتملات ديگر داشته باشيم، براى كشف مراد سؤال خواهيم كرد. مثلًا اگر گفته شد «قال زيد» و ما شصت درصد احتمال دهيم كه مراد زيد بن عمرو است و چهل درصد احتمال آنكه مراد زيد بن بكر باشد، قطعاً سؤال خواهيم كرد كه مراد كدام زيد است و عقلا به احتمال شصت درصد اكتفا نمى‌كنند و آن را كاشف از اينكه مراد زيد بن عمرو باشد، نمى‌دانند. و چنين نيست كه از قاعده اوّلى در باب ظنون كه عدم حجيّت است، اصول مربوط به باب الفاظ استثنا شده باشد. البته آنچه كه گفته شد در فرض امكانِ كشفِ مراد متكلم (انفتاح) صادق است اما در فرض انسداد و عدم امكان كشف مراد (همچون سؤال كردن در مثال فوق) عقلا توسعه‌اى قائل مى‌شوند. پس اگر مقدمات انسداد صغير در باب الفاظ تمام باشد، خصوص اصول لفظيه ظنيه حجت خواهند شد و اگر مقدمات انسداد كبير تمام باشد، طبعاً كليّۀ ظنون، حجيّت خواهد داشت و اختصاصى به ظنون مربوط به باب الفاظ در كشف مراد نخواهد داشت. و ظنون لفظى و غير لفظى در عرض يكديگر خواهند بود. کتاب نكاح (زنجانى)؛ ج‌4، ص: 1159 https://eitaa.com/alfavaed

جلسه اول . کتاب نقش تقیه در استنباط استاد احمد رضا امینی سه شنبه ۸ مهرماه ۱۴۰۴

آشنایی با مولف کتاب نقش تقیه در استنباط - نعمت الله صفری https://nsafari.ir//?p=17567

#نکته های ویژه در روایات# شخصی از امام ع پرسید چگونه می توان تشخیص داد خونی که از زن خارج می شود خون حیض است یا خون زخم بکارت ؟ حضرت اطراف خود را نگاه کردند تا مطمئن شوند کسی غیر از سائل ، جواب امام را متوجه نمی شود فَالْتَفَتَ‌ يَمِيناً وَ شِمَالاً فِي الْفُسْطَاطِ مَخَافَةَ‌ أَنْ‌ يَسْمَعَ‌ كَلاَمَهُ‌ أَحَدٌ قَالَ‌ ثُمَّ‌ نَهَدَ إِلَيَّ‌ فَقَالَ‌ يَا خَلَفُ‌ سِرَّ اللَّهِ‌ سِرَّ اللَّهِ‌ فَلاَ تُذِيعُوهُ‌ وَ لاَ تُعَلِّمُوا هَذَا الْخَلْقَ‌ أُصُولَ‌ دِينِ‌ اللَّهِ‌ بَلِ‌ ارْضَوْا لَهُمْ‌ مَا رَضِيَ‌ اللَّهُ‌ لَهُمْ‌ مِنْ‌ ضَلاَل وسائل الشیعه ج 2 ص 272 https://eitaa.com/alfavaed

نکته های ویژه در روایات : در روایت صحیح السندی در کافی این گونه امده است که حضرت امام صادق ع فرمود : یکی از شیعیان من صحنه ای را دیده بود که باعث تشکیک در دینش شده بود. او دیده بود در میان لشکر پر جلال و شوکت منصور دوانیقی من تحقیر شده ام و من بر روی الاغی نشسته ام با اینکه منصور در کمال شوکت و عظمت بر روی اسب نشسته بود من به او گفتم : فَقُلْتُ‌ لَوْ رَأَيْتَ‌ مَنْ‌ كَانَ‌ حَوْلِي وَ بَيْنَ‌ يَدَيَّ‌ وَ مِنْ‌ خَلْفِي وَ عَنْ‌ يَمِينِي وَ عَنْ‌ شِمَالِي مِنَ‌ الْمَلاَئِكَةِ‌ لاَحْتَقَرْتَهُ‌ وَ احْتَقَرْتَ‌ مَا هُوَ فِيهِ‌ فَقَالَ‌ الْآنَ‌ سَكَنَ‌ قَلْبِي الکافی ج 8 ص 37 https://eitaa.com/alfavaed