به این نتیجه رسیدم در قبال آدمای ناشناس و غریبه بیشتر میتونم خودم باش، چون نمیشناسمشون و بنابراین نگران این نیستم که بعد گفتن فلان حرف یا انجام فلان کار نظرشون درموردم عوض میشه و ناراحتشون میکنم.

و همچنین در قبال غریبه‌ها میتونم تا بخوام خودم نباشم، میتونم اون شخصیتی که همیشه دوست دارم باشمو داشته باشم.

نجات‌دهنده افتاده دنبالم*

دیروز یکی اومده میگه میشه از آقوتا کریستی کتاب بیاری برام

آقوتا رو چوب کن بکن تو چشمت

بعد میگفت سمفونی مردگان خیلی تعریفشو شنیدم میخوام بخونمش

منم اینطوری بودم که خب برار تو با این روحیه لطیفت افسرده میشی بخونیش

_اها پس نمیخونم به قدر کافی افسرده هستم🦖🦖🦖

اخرشم کتابو میبرن نصفه نیمه میخوننش مثل جگر زلیخا برش میگردونن

بعد میگن چرا کتاب نمیدی بهمون

یه عباسپوری هست فداشبشم اینقدر کتابا رو ماه نگه میداره

تنها کسی که لیاقت داره کتابامو بهش بدم: