بونگو برای من صرفاً یک انیمه یا مانگای ناتمام نبود. بونگو دری بود بی‌صدا که به روی جهانی دیگر گشوده شد؛ جهانی که در آن، نام‌هایی چون دازای اوسامو، آلن‌پو، داستایوفسکی و ده‌ها نویسنده‌ی دیگر، از روی جلد کتاب‌ها برخاستند و به انسان‌هایی زنده با رنج‌ها، تردیدها و حقیقت‌هایشان بدل شدند. آساگیری با خلق بونگو، تنها شخصیت‌هایی خیالی نیافرید؛ او ردِّ انسان‌هایی را دنبال کرد که روزی با واژه‌هایشان جهان را شکافتند و زخمی از خود بر تاریخ ادبیات گذاشتند. هر شخصیت، پلی بود به سوی یک نویسنده و هر نویسنده، جهانی که می‌شد سال‌ها در آن زیست و باز هم به انتهایش نرسید. شاید بونگو نخستین گامی بود که مرا از انزوای جهان کوچک خودم بیرون کشید و به وسعت ادبیات رساند؛ جایی که فهمیدم بسیاری از تاریک‌ترین احساسات انسان، سال‌ها پیش نوشته شده‌اند و پیش از آنکه در وجود من متولد شوند، بر صفحه‌های کتاب‌ها زیسته‌اند. برای من، بونگو فقط یک شاهکار بصری نبود؛ نقطه‌ی تلاقی ادبیات و روایت بود، اثری که مسیر کتاب‌هایی را که بعدها خواندم تغییر داد و نگاه دیگری به جهان در من ساخت. #یادداشت

بونگو فقط یه شاهکار گرافیکی نبود، یه شاهکار ادبی بود. همیشه مدیون آساگیری می‌مونم با شخصیت‌هایی که خلق کرده.

چقدر مردم گارد دارن نسبت به گوتیک و گروتسک

واقعا این دوتا ژانر جزو عجیب‌ترین و جالب‌ترینان که می‌تونید ازشون کتاب بخونید

چرا کتاب؟ چون فیلم حق مطلب رو ادا نمیکنه چون اونی که تونسته در این ژانرها یه شاهکار نوشتاری خلق کنه خیلی خیلی هنر کرده!

دلیلش هم اینه که وقتی میگی گوتیک دخترای لباس‌سیاه صلیب‌دار با رژ سیاه و چشمایی به سیاهی سیاهچاله میاد تو ذهنشون

متنفرم از این که ترندیات ساخته دست بشر باعث شده همه‌چیز یه معنای دیگه پیدا کنه و ارزش واقعیش پایمال بشه

می‌دونستید احترام به شخصیت زن یکی از اصول پایه گوتیک نوشتنه؟

ولی بیشترین چیزی که در گوتیک‌های فعلی پایمال میشه شخصیت زنه

شاید فردا یه معرفی مختصر کردم