شاپرک خسته بود ، بال هایش شکسته و دردی توصیف ناپذیر وجودَش را فرا گرفته بود. اما او عاشق پرواز بود ! پریدن را دوست داشت ، هر چند برایش محک بود تسلیم نمیشد ، هرچند دردناک بود زندگی را ترجیح میداد ، اما توانی برای ادامه وجود نداشت . خستگی بی پایانش بر او تاب نمی اورد و بلاتکلیف بود . از عشقی برای یافتن او ، که حتی دامل آسمان را هم می‌گرفت ! گلایه‌ می‌کرد. از عشقی که ، از خانه‌ام تا خانه‌ات راهی نیست و این نزدیکی دوری‌مان را بیشتر می‌کند وقتی که گوش‌هایت به وسعت حرف‌هایم نیست تنها می‌شوم... چرا مرا چنان لگدکوب نمی‌کنی که با خیال تخت در دسترس نباشم ؟ و یا چنان بغل نمیکنی که با تمام تن شاعرت باشم ؟

شبتون بخیر ✨

فرهادم که بردم از دل غم را

شیرینی ولی نمیزنی دلم را !

آرامش کنار تو معنا شد؛ دنیایم کنار تو زیبا شد

من از تمامِ دنیا، شبی بریدم تو را که دیدم !

میان چَشم مستت، چه ها ندیدم‌

تو را که دیدم ..

غم تو را همان شب که دل سپردم، به جان خریدم

قسم به جان تو؛ من به جان رسیدم تو را که دیدم !

-