همه چیز «معیشت» نیست! ✍️ بخشی از نامۀ دکتر علی‌مطهری خطاب به رئیس‌جمهور در خصوص مسئلۀ «حجاب»: 🔘 حتماً از وضع نامناسب پوشش برخی بانوان و آقایان در سطح جامعه آگاه هستید و با شناختی که از شما دارم حتماً از این وضع راضی نیستید، نقطه شروع این وضعیت برخورد احساسی و به دور از آینده‌نگری دولت با قانون معروف به عفاف و حجاب بود. 🔘 استدلال‌های ضعیف دولت و شخص جنابعالی دربارۀ نظارت دولت بر حجاب نیز مزید بر علت شد و این تلقی را در جامعه ایجاد کرد که موضوعِ پوشش اهمیت چندانی ندارد و دیگر نظارتی نخواهد بود و تا هر حدی میتوان بی‌حجاب بود؛ استدلال شما این بود که این افراد باید قانع شوند و دولت وظیفه‌ای در این موضوع ندارد، در حالی که هر دو جزءِ این استدلال باطل است! 🔘 زیرا اولاً اکثر کسانی که رعایت نمی‌کنند... فرضاً کسانی هم قانع نشوند، باید به خاطر مصلحت جامعه و تحکیم بنیان خانواده‌ها رعایت کنند و ثانیاً وظیفه دولت اسلامی فقط تأمین معیشت مردم نیست، بلکه نسبت به اخلاق، رفتار، تربیت جامعه و حتی نسبت به ورود خرافات در عقاید مردم وظیفه دارد. 🔘 دولت اسلامی در کنار روحانیت، معلمان آموزش و پرورش، استادان دانشگاه، صداوسیما و پلیس، یکی از مربیان جامعه است و نسبت به اجرای احکام اسلام مسئول است؛ آن «دولتِ سکولار» است که در این زمینه مسئولیتی برای خود قائل نیست. #آنتی_سکولار را دنبال کنید👇🏻 🆔 @antisecular_ir

❗️وقتی پژوهش، شبهه تولید می‌کند 🔹 در شیراز، سال‌هاست جلسات، نشست‌ها و پژوهش‌های پرهزینه‌ای با افراد معلوم‌الحال و با عناوینی مثل اخلاق، عدالت، رحمانیت، آزادی، کرامتِ انسان و... در موسساتی نظیر میم برگزار می‌شود؛ برنامه‌هایی که معمولا با ادبیاتی پُرزرق‌وبرق، حرف‌های زیبا و فریبنده تحویل مخاطب خاص می‌دهند، اما وقتی نوبت به مسائل و مشکلات عینی جامعه می‌رسد، پاسخ روشنی از دل آن بیرون نمی‌آید! 🔹 سؤال ساده است: خروجی این همه نشست و پژوهش برای کف خیابان، مدرسه، دانشگاه و خانواده شیرازی چیست؟ اگر قرار است درباره رحمانیت سخن بگوییم، آیا رحمانیت فقط در دفاع از یک انتخاب فردی خلاصه می‌شود و نسبت به فرسایش آرام اخلاق عمومی و عادی‌ شدن بی‌حجابی هیچ مسئولیتی متوجه عالم دینی نیست؟ 🔹 اگر آزادی موضوع پژوهش است، چرا کم‌تر درباره نسبت آزادی با عفت عمومی و سلامت اخلاقی جامعه سخن گفته می‌شود؟ مشکل، اصل پژوهش یا گفت‌وگو نیست؛ مشکل، پژوهشی است که هزینه عمومی می‌گیرد، ادبیات روشنفکرانه تولید می‌کند، شبهه می‌سازد، مسائل لیبرالیستی خود را عمومی‌سازی می‌کند، اما برای مسائل واقعی جامعه نسخه‌ای ندارد. 🔹 کسی از روحانیت انتظار ندارد هر پدیده‌ای را با ادبیات تند و سلبی پاسخ دهد، اما انتظار می‌رود میان رحمت و بی‌تفاوتی، میان آزادی و ولنگاری، و میان کرامت انسان و تسلیم بودن در برابر هجمه‌های فرهنگی تفاوت بگذارد! 🔹 شیراز بیش از آنکه به این مدل نشست‌ها نیاز داشته باشد، به عالمی نیاز دارد که درد فرهنگی شهر را ببیند، درباره‌اش موضع داشته باشد و برای اصلاح آن هزینه بدهد. ✍ تحریریه احوال حوزه #مدعیان_روشن‌فکری 🆔 @ahvaalehowze