باد میان موهایت می رقصد تار مویت بر روی صورتم می افتد پروانه های دل من می رقصند نقاب من ناگهان ز صورت می افتد چه طور بگویم دوستت ندارم تو را اینگونه می بینم دلم می لرزد چه عاجزانه تماشایت می کنم و چه دردناک سکوت می کنم قدمی جلو می گذارم می خواهم به تو بگویم می خواهم بگویم سالهاست سالهاست میان موهایت نفس می کشم سال هاست خانه ام را میان موهایت، پیدا کرده ام عطر موهایت را نفس می کشم چه طور باید بگویم من تورا دوست دارم؟

تن من آن زمین خشکسالی ست که تو برای آن چو بارانی زندگی با تو برایم نفس است رویایی به وسعت رهایی از قفس است لبخند تو برایم چه دلپذیر است هرچند در دلم انگار طوفانی است لبخند تو همچون آب زلالی ست که در قلب من سرازیرست چقدر این روز ها جای تو اینجا خالی ست مدت هاست درد تن من از دوریست

قلم به دستانمان نمی‌رود اگر هم برود بی اختیار رفته است این جوهر بی رنگ است اگر هم که رنگ داده است رنگ شبنم های من است سخن اوردم در این ورق جوهری از شبنم رنگ دادم به این ورق جوهر اشکی من جاودان است ورقه های من سرخ خونین است اما دست نمیداند اشک را پاک کند یا قلم بر دست گیرد اشک بر من حاکم است یا قلم؟ @fu_f_u دستم جانی ندارد که بنویسید بر این برگه خونین ایا ارزشش را دارد، نوشتن با جوهر خونین؟ قلم حالا چه‌کاری میتواند کند بنویسید از چه؟ از جاده‌های خونین؟ نه، نه حالا که دیگر جوهر ریخته نه حالا که دیگر چیزی تغییر نمیکند قلمم قلب است و جوهر اشک‌هایم. @H54bIdn