من سوخت موتورمو فراموش کردم.
فراموش کردم چطور باید از زندگیم درخواست کنم و از تحویل دادن یک مشت اراجیف به خودم بابت هدف هایی که وصله تن من نیست خجالت میکشم، 'از خودم' خجالت میکشم'
همین هدف رو سالهاست دنبالش میگردم، اتفاقا خواب دیدم پیداش کردم ولی چطور ممکنه این تن هنوز هم بابت ندونم کاری هاش بخواد جواب پس بده و سر خودشو اینطوری کلاه بذاره؟
انقدر مشوشم من که چطور ممکنه تا این حد
همه چیز علیهم باشه.؟
چرا باید بابت خونی که تو تنم در جریانه احساس عذاب وجدان کنم؟ چون نتونستم خودم راه خودمو بسازم؟ چون هیچ جای دنیا رو نگرفتم؟ چون مدام درحال جنگ با خودم و آرمان های تحقق نیافتمم؟
که تلاش کنم فقط بابت اینکه بعد ها تو آینه یه جسم تسلیم نبینم درحالی که همین حالا هم هر بار از جلوش رد میشه فریاد میزنه نمیبینی؟ من همین حالاشم از کار افتادم.
از تفحص جسم بی جونم برگشتم درحالی که با دستای خودم سنگسارش کردم.
چقدر دورم از همه و چقدر هیچ کس حتی اندازه بال مورچه پیری بلد نیست بخونتم.
کاش حداقل دستی از تو بود که روی شونه هام کشیده میشد و میگفت من هم همه این روز های تو رو تجربه کردم و تو دختر منی.
