ستاره‌ی کوچولوی عزیزم))

آقا یه تیکه برگه(دفترم)مارو نجات داد

و توهم روزی پیر می‌شوی، اما من پیر تر از این نخواهم شد.

غمامو بغل کن شاید خنده برگشت.

راستش عاشق تیر چراغ برقم

آن گل سرخی که دادی در سکوت خانه پژمرد.

"کدام پل در کجای جهان شکسته که هیچکس به خانه‌اش نمی‌رسد؟"

عمیقا دلم برای همه چیزای خوب زندگی‌م که چند وقتیه تو مه محو شده تنگ شده، برای اون تک و توک روزای خوبه مدرسه، برای لبخندهای دوستام و معلم‌هام، برای همدلی و همدردی، برای روزهایی که کسی گریه می‌کرد و می‌رفتم و در آغوشش می‌گرفتم، برای اون احساسات پاک و کودکانه، برای لشکرکشی دم دفتر و اعتراض کردن، برای غرغر کردن پیش معلما، برای دنبال پیشی ها دوییدن، برای همه لبخندهای از ته دلی که این دختر خسته داشت و برای اشک های شوق بی انتهاش.