همه‌چیز در نیمه شب ها گویی زنده‌تر جلوه می‌کند، من نیز هم.

باد زندگی را با خود برد.

باد تورا با خود برد.

باد هم نیامد نیامد، تو بیا.

چی برام تو این دنیا مونده، جز چندتا کتاب و ساز و یه اتاقی که میتونم توش زار زار گریه کنم؟

این روزها همه چیزرو رها کردم، نه این که بگم دیگه به گذشته و آینده فکر نمی‌کنم، نه اینکه بگم تورو فراموش کردم، نه ولی احساس می‌کنم روح و ذهنم اونقدری خسته‌است که تمام تلاشم رو می‌کنم به لحظه ها توجه کنم نه چیز دیگه ای. به جیک جیک گنجشکها، به ابرهای تیره، به نور، به آدمهای خوب و به رها کردن و رها کردن و رها کردن.

"تو هیچوقت نمی‌تونی با کسی که بدجور زخمیش کردی دوست باشی"