هرچیزی رو رها می‌کنید، لطفا هنر رو رها نکنید. من دیوونه‌وار عاشق اینم که آدم ها برای چیزی با دقت و تمرکز وقت بذارن، آروم و با حوصله مداد رو روی کاغذ بغلتونن و روی چیزی کار کنن، چیزی که نه وظیفه‌ای ضروریه و نه از سر اجبار، با عشق و حوصله کاری رو انجام دادنه. عاشق تماشا کردن آدم‌ها موقع آرایش کردن و نقاشی کشیدن و نوشتن و ساز زدن و کارهای هنری ام انگار چیزی تو اون لحظه و اون ثانیه درون آدم‌ها به وجود میاد که نمی‌دونم اسمش رو چی بذارم‌. حتی اگه نتیجه اونقدرهاهم ایده‌آل نباشه اما برای من خیلی خیلی با ارزشه و خیلی خیلی قابل ستایش. چیزهایی تو زندگی هستن که مربوط به کار و درس نیست، چیزهایی که اگر نباشن من هم زیر بار این همه غصه‌ای که دارم له می‌شم، مثل چای ریختن و کتاب خوندن، مثل پادکست گوش دادن و مرتب کردن اتاقم، مثل آهنگ گوش دادن و نقاشی کشیدن، مثل رقصیدن جلوی آینه و آرایش کردن، مثل ساز زدن مثل خوندن مثل نوشتن، چیزهایی رو تو زندگی پیدا کن که حتی اگر طناب زندگی به مو رسید، اونها مانع پاره شدنش بشن.

someday i finally gonna let go i know there's a better way i wanna know what's over that rainbow i'm gonna get out of here someday.

«کاش می‌شد آدم اندوه را از پنجره بیرون بریزد.»

"یه سری روزها همین‌قدر دلگیر و تاریک‌ان"

دوست ندارم که وانمود کنم همیشه خوشحالم، همیشه برنامه هام به بهترین حالت ممکن پیش میرن، همیشه فوق‌العاده و سرشار از شور زندگی ام. من چیزهای واقعی تر رو بیشتر دوست دارم خیلی بیشتر، دوست دارم واقعی باشم و خود واقعیم رو بهتون نشون بدم، معذرت می‌خوام ازتون))