مسئله پیدا کردن یار نیست، آدم یکیو میخواد بتونه همه چیزشو باهاش قسمت کنه، باهاش رفاقت کنه، دوستش داشته باشه و وقتش که رسید خانوادش باشه.
منِ بی تو .
آدم یه جایی از زندگی دیگه دنبال آدم کامل نمیگرده. دنبال کسی میگرده که مجبور نباشه کنارش خودش رو سانسور کنه. کسی که بشه باهاش سکوت کرد، حرف زد، خندید، و حتی بعضی روزها حال خوبی نداشت؛ بدون اینکه ترس از دست دادنش رو به دوش بکشی. چون آدم وقتی زیاد آسیب میبینه دیگه عاشق هیجان نیست؛ دنبال آرامشه. دنبال یه نفر که موندنش رو هر روز ثابت نکنه، فقط با رفتارش کاری کنه که به موندنش شک نکنی. آخرش همه چیز برمیگرده به یه حس ساده؛ اینکه کنار یک نفر، بالاخره خیالت از خودت راحت باشه.
منِ بی تو .
کافیست فقط یک بار مرگِ یک عزیز ، یک خیانت و یک ترک شدنِ بیخداحافظی را تجربه کنی تا بفهمی جایی در قلبت هست که هرگز پُر نخواهد شد ؛ یک فضای خالی که حتی در بهترین لحظات هم متوجهِ آن خواهی شد .
منِ بی تو .