آقا بعضیا چقدر خوب خودشون رو، حالشون رو به اهل بیت گره میزنن! چقدر خوب حرف میزنن در عینِ سادگی. میرن بازار، به کاسب نمیگن بازار باشه! برکت باشه! قدیمیا میگفتن: حاجی بازار رَواج! کاسب هم در جواب میگفت: دینِ محمد رواج! بح بح! نگاه کن چقدر انرژی مثبته... یا میگفتی چطوری؟ میگه شکرِ امام حسین! میگفتی من با اجازه برم. میگفت برو در پناهِ علی، دستِ علی به همراهت! میگفتی ببخشید شرمندتم! میگفت دشمنِ مرتضی علی شرمنده... میگفتی بازار امروز خوب بود؟ میگفت کمِ مرتضی علی زیادِ ماست. کمِ مرتضی علی زیادِ ماست :)

من پسر سبط پیغمبرم ؛ بغضِ علی دارید ؟ من حیدرم..

کاش به جایِ این همه سرگردونی تو زندگیم، تو کوچه پس کوچه‌های کربلا سرگردون بودم.

یا به جای این همه بلاتکلیفی تو بین‌الحرمین بودم و نمی‌دونستم اول برم پیش کدومشون.

قشنگ‌ترین بلاتکلیفیِ دنیا بین‌الحرمینه.

« حرمله پرسید پدرو بزنم یا پسرو ؟ شمر گفت پسرو بزن، پدر خودش میوفته.. »

از کجا معلوم سال بعد محرمت زنده باشم؟

ببخشید اگه وسط روضه‌ت یه قطره اشکم بخاطر خودم ریختم..

کاش این رو بفهمین که اهل بیت سگ نمیخوان. مُرید و سرباز میخوان، کسیو میخوان که حتی شده ذره‌ای با الگوگیری ازشون راهشون رو ادامه بدن. میفهمین ؟ اهل بیت سگ نمیخوان!