همیشه هرکاری هم که بکنی، باز یه چیزی پیدا میشه که تو رو به همون نقطه اول برگردونه. همون نقطهای که بهزور خودتو ازش بیرون کشیده بودی، یا حداقل خودت اینجوری فکر میکردی. انگار هرچقدر هم تلاش کنی که خودتو گول بزنی و حواستو پرت کنی، درنهایت در پایان روز اون حس پوچی و بیاهمیت بودن به سراغت میاد، تا اثبات کنه همه تلاشهات برای بیاهمیت جلوه دادن خودت بیفایده بوده. انگار هرکاری هم بکنی، باز یه چیزی پیدا میشه که سر جاش نباشه و برای من، انگار هیچچیز سر جاش نیست.