یکی از ساکنین این‌جا یه سگ خونگی داره. دیشب داشت توی محوطه می‌چرخید و یهو با ذوق پرید توی بغل من که باهام بازی کنه. من یکّه خوردم و به‌خاطر این‌که نمی‌خواستم بزاق دهانش و پشم‌های تنش روی لباسم بشینه، به صاحبش گفتم که ازم جداش کنه. صاحبش هم محکم و مختصر بهش گفت "نکن، از کارت خوشش نمیاد، بیا این‌جا" و سگ بدون لحظه‌ای معطلی من‌رو رها کرد، دم تکون داد و رفت. برای دقایقی ذهنم رفت به طرف موضوع جدیدی که توی سوشال‌مدیا ترند شده. این‌که ".no means no" این‌که چه‌طور یه سگ می‌دونه نه چه معنایی داره، اما هفت مرد و میلیون‌ها هیولای شبیه بهشون نمی‌دونن؟ ۵۷ نفری که با سکوت در این جنایت شریک شدن، و بازهم میلیون‌ها نفر مثل‌شون که خفه‌خون گرفتن در برابر ظلم آشکار؟

تن و روحم از شدت داغی خشم می‌لرزه و هیچ عدل درستی براش پیدا نمی‌کنم. انقدر غرق شدیم که خشم‌مون کافی نیست. ما به اندازه‌ی کافی خشمگین نیستیم.