🥲🔥

بسم الله اگر دو راه جلویم باشد و دومی خنثی کردن بمب باشد میروم سمت بمب و خنثی کردنش. میدانم بلدش نیستم،‌ ولی خب بالاخره یا آبی را بایستی برید یا قرمز را. اگر هم یک سیم سبز آن وسط مسط ها بود، قطعا صورتی را میبرم. میپرسید راه اول چه بود؟ آه از روزگار، اصلا نمیخواهم اسمش را بیاورم. یک یا مولا علی علیه السلام میگویم و یکی از سیم های رنگی را میچینم، دیگر بستگی به بخت و اقبالم دارد. اینکه نور سفیدی ببینم و از بالا تکه های بدنم که شبیه به نمک های قرمز و خون آلود روی زمین میپاشند را نظاره گر باشم، یا اینکه چشم هام را که از فشار درد گرفته اند را باز کنم و ببینم بمب را خنثی کرده ام. راه اول؟ لاک زدنِ دستِ راست است. اینکه دست چپ را لاک میزنم برایم لذت بخش است، سریع و حتی بدون تمرکز هم تمیز و بدون خط خوردگی در میآید. ولی امان از دستِ راست. نهایت تمرکز را دارم، پوزیشن درستی هم انتخاب کرده ام که دست هام، کتف هام، گردن و کمرم اذیت نشود. نیاز نباشد تکان بخورم و جای دستم هم خوب باشد. ولی آخرش یک جاش خراب میشود یا بغل ترینِ ناخنِ انگشت کوچیکه ام، بدون لاک‌ میماند. دوست دارم لاک را با براشِ خیسش پرت کنم بیرون و ناخن هام را با عنبر دست بِکنم. ولی خب ناخنم هام خوشگل است و دلم نمی‌آید. کمی نفس عمیق، چند فحش به عمر و پدرانش، بستن چشم ها و تذکیه نفس موجب می‌شود که دوباره شروع کنم و آن دوتای آخر را هم لاک بزنم. حین لاک زدن اینکه سرطان قرار است بگیرم و ناخن هام نفس نمی‌کشند ذهنم را تسخیر میکند اما حالا مهم تمیز لاک زدن است ولاغیر. بعد از لاک زدن، پروسه ی خشک شدن‌ش و مالیده نشدنش به لباس و اینطرف و آنطرف را بایستی گذراند. من اینطور هستم که در تمام این مدت، یا گریه ام گرفته است از لاکِ خراب و حرصی شده ام، یا فلج ام و دست هام قطع شده است. بعدش هم اگر بخواهم بروم بیرون، باید پاکشان کنم. و وای به آن لحظه ای که اگر دستم زخمی داشته باشد و استنِ پد، برسد به زخم... جگری نمی‌ماند که بسوزد. ولی از حق نگذریم، لاک زدن خوب است. یک جور تراپی حساب میشود ولی نه برای من. علی و طاها هر کدامشان برایم در کودکی لاک زده اند. و یک مدت اینطور بود که من لاک نداشتم، علی بود که اگر دوست داشت و میلش میکشید، لاکی بهم میداد تا خودش انتخاب کند و خودش برایم بزند. و در آخر، جان و سلام من بر حضرتِ مهدی روحی و ارواح من سواه فداه، که روزی اگر خدا منت بر ما گذارد؛ خواهیم دیدش. و سلام بر مجاهدِ آخر الزمان، امام سید مجتبی خامنه ای که خدا حفظش کند، خدا حفظش کند و خدا حفظش کند.

وقتی میگه اخلاقتو درست کن و منی که تا الان داشتم اخلاق درست شدمو نشون میدادم: @labpar

کار تو معدن فقط اونجاش که میای خونه و خسته میری توییتر میبینی یکی توییت کرده سخت تر از کار تو معدن لاک زدن دست راسته

بنده: 🎀

بسم الله اوایل مهر، بسیج اردوی جهادی میناب قرار است ببرد و من لحظاتی پیش پوستِ ساعدِ دستِ بابا را کندم از بس خواهش کردم و ساعدش را بین دو دست گرفته بودم تا ذوقم را بهتر و عمقِ خواهشم را حس کند. ولی بابا میگوید: نه. دوست دارم بروم توی اتاق. پنجره را باز کنم، پرده را کامل کنار بزنم. بروم روی تخت، به مثابه دور خیز و بعد دو قدم را تا پنجره بجهم و خودم را از پنجره پرت کنم بیرون. هیچیم نمیشود. تهش دست و پایم پوست مال بشود که نه اینطور هم نمیشود. زنگ زده ام به سیزه و میگویم: به بابا بگو اجازه بده آبجی. قول میدم دیگه سوار ماشین نشم. و سیزه میخندد. به بابا میگویم: توروخدا، دیگه سوار ماشین نمیشم، بابا اونجا جنگه! من دوست دارم توی جنگ باشم. من که شهید نمیشم. بذارید برم دیگه!!! و بابا میگوید نه. + اگه جنگ بشه الان میرین شما؟ بابا: بله. موهایم را جمع میکنم و با کلیپس می‌بندم: خب قبلش باید یه کار فرهنگی ای چیزی بشه یا نه؟ بذارید برم دیگه بابااااااا. ناراحتم. چاقو را برمیدارم، میگذارم سر دلم و بعد با فشاری، فرو میرود توی گوشت. خون بیرون میریزد، دست هام را میگیرم زیر خونی که دارد داغ داغ بیرون میریزد. سریع بلند می‌شوم میروم توی دستشویی تا خون روی زمین نریزد و مامان دهنم را بخاطر نجس شدنِ فرش ها سرویس نکند. غذا گرم شده است و باید بروم سفره را پهن کنم. دستی به سرِ دلم میزنم، گرم است. ادامه دارد...

دوست دارم نزدیکیِ جنگ باشم. آن صدای مهیبی که یکبار در قم وقتی روی تخت دراز کشیده بودم شنیدم را دوباره بشنوم. حالا دو نفری پیدا میشوند که بیایند و بگوید: وای نه جنگ خوب نیست، خوب نیست دلت جنگ بخواد. + ... اینجا قطعا من با نگاهم دارم حرفی که نمیتوانم بزنم را بهشان میفهمانم. حالم بهم میخورد از این آدم هایی که فکر میکنند خیلی بارشان است، دقیقا همین افراد هیچ باری ندارند. بگذریم. حتی اگر بابا اجازه هم میداد دوست نداشتم بروم. چون مدت هاست منتظرم تا سید سهراب(فاطمه سادات) بیاید و با هم باشیم. مدت هاست. و من برای آن روز ذوق دارم، بیشتر از اردوی جهادی، خیلی بیشتر، خیلی خیلی خیلی بیشتر. پس نه. ان شاء الله که در جنگ هم حضور پیدا میکنم و صدا های مهیب تری از آن قبلی ها در انتظار ماست با این دیپلماسیِ کاسه لیس و دم تکان ده، این بی‌غیرت هایِ کارکشته که مقاومت را به امضایِ آن اپستینیه حرامزاده فروختند و چه شد؟ کودکان در عروسی کشته می‌شوند و تهش یک توییت است و آخرش در تلویزیون بیایند و شعر بگویند و زبانشان بگیرد برای دروغِ بعدی ای که میخواهند بسازند: EEEEE. و در آخر، جان و سلام من بر حضرتِ مهدی روحی و ارواح من سواه فداه، که روزی اگر خدا منت بر ما گذارد؛ خواهیم دیدش. و سلام بر مجاهدِ آخر الزمان، امام سید مجتبی خامنه ای که خدا حفظش کند، خدا حفظش کند و خدا حفظش کند.

این دو خبر را کنار هم بگذارید، حدس اینکه چه در پیش است اصلا کار سختی نیست. خبر اول : ‌حاج ماموستا ملا محمد نزهتی از ائمه جماعت شهرستان پیرانشهر ساعاتی پیش توسط گروهک های مزدور ترور و به شهادت رسید خبر دوم: ساعاتی پیش عبدالرئوف اسحاقی، فرمانده بسیج پارود در سیستان بلوچستان ترور شد‌.

چه در پیش است؟ دوباره شورش داخلی و آمریکا هم که لاشی بازیش را داره. ان شاء الله فتح قدس.