خدا چند گناه را به سختی می‌بخشد که یکی از آن‌ها آبرو بردن است. حدیثی از امام باقر(ع) است که می‌فرماید: کسی که از ریختن آبرو و حیثیت مردم چشم پوشی کرده و آبروی آن‌ها را نریزد، خداوند در روز قیامت از گناهان او صرف نظر خواهد کرد. روایت داریم که می‌فرماید: اغلب جهنمی‌ها، جهنمی زبان هستند! فکر نکنید همه شراب می‌خورند و از دیوار مردم بالا می‌روند. یک مشت مومنِ مقدس را می‌آورند جهنم به سبب اینکه آبرو می‌برده‌اند! عزیزان من اسلام می‌خواهد آبروی افراد حفط شود؛ آنقدر راحت آبروی دیگران را نبریم. این گناهِ آبرو بردن آنقدر نحس است که صاحبان آن گاهی موفق به توبه نمی‌شوند! _حاج‌آقافاطمی‌نیا

وان کسرت فلا تبالی یجیرالله القلوب. اگر شکستی، اهمیت نده که خداوند مرهم دل‌های شکسته است.

کوهی فرو می‌ریخت و ملتمسانه صدا می‌زد: یا فاطمه کلمینی انا علی‌ابن‌ابی‌طالب...

از همه‌ی روایات و زخم‌ها و روضه‌ها که بگذریم؛ فاطمیه داستان یک جدایی عاشقانه هم هست... فقط به تمنای خفته در کلام علی(ع) به یارِ خود در آخرین لحظات توجه کنید...: کَلِمینی..."بامن حرف بزن".

اَبکی مَخافَه اَن تَطُولَ حَیاتی... گریه می‌کنم از اینکه مبادا بعد از تو زیاد زندگی کنم... _ازعاشقانه‌های‌مولاعلی(ع)برمزارتمامِ‌خویش، فاطمه‌اش...

آن آتش که عصر عاشورا به خیمه‌ها افتاد مبداش خانه‌ی علی بود. _کشتی‌پهلوگرفته

قُوت عشق_ ازدرون عاشق_ زهره‌ی عاشق است و جز در کاسه دل نخورد. موج درد که بر دل ریزد زهره عاشق بخورد‌. چون تمام بخورد صبر پیدا شود. اما تا تمام نخورد راه صبر بر عاشق بسته است. این از عجایب خواص عشق است. _احمدغزالی،سوانح

ای عزیزمن! به جان و دل شنو و از فرق تا قدم همه سمع گرد که بس عزیز سخنی است: نصیب تو از قسمت ازل این‌قدر عمر است؛ زیاده نخواهد شد. وچون فرا گذرد رجعتی نخواهد بود. _مکتوبی‌ازاحمدغزالی

وگفت: اسلام به چهارچیز از شخص مفارقت کند. یکی آن‌که عمل نکند به آن‌چه داند، دوم آن‌که عمل کند به آن‌چه نداند، سیوم آن‌که نجوید آن‌چه نداند، چهارم آن‌که مردمان را منع کند از آموختن. _ذکرمحمدبن‌فضل، تذکره الاولیاء

هرگز حقیقت را برای خوشبختی موقت نادیده نگیرید.

ولی من به جای جنگیدن با مشکلاتم دوست دارم بشینم چایی بخورم.

ای که گفتی جان بده تا باشدت آرام جان جان به غم‌هایش سپردم نیست آرامم هنوز _حافظ