و امامرضا کسیست ك وقتی در تنگَنای روزگار
قرار میگیرم، مرا (هفت،هشتا) چای مهمان میکند.
*چون بلاخره امامه میدونه یهدونه چایی جوابمو نمیده.
آدمیزادِ سراسر غمی که تیغهایِ حاصل از بغض توی گلوش رو هیچ چیزی نمیتونه تسکین بده رو برمیداری میبری آرامگاهِ انسانهای خیلی خوب و وقتی برمیگردی دیگه هیچ اثری از اون غمهایِ قبلی درونش نیست. جدی چیه این معنویات؟!