- یه شب‌جمعه دور از کربلای دیگه⁹..

اونجام که ستوده می‌گه: "لنگه‌کارم..کارم رو به تو می‌سپارم" .

غیابِ تو هیچ‌وقت برای من به معنای نبودن تو نبود؛ تو بودنی‌ترین شکلِ بودن را در تمامِ این سال‌های دوری برای من و زندگی‌ام به نمایش گذاشتی. چنان که فرق تا به قدمم به قربان تو، ای عزیز ندیده/⁵⁹..

آره‌بابا، این آدمی‌زاد می‌تونه هم‌زمان هم دنبال پیشرفت و ساختن زندگیش باشه، هم یه گوشه‌ی ذهنش به این فکر کنه که دست اهل‌وعیالشو‌ بگیره، پاشه بره نجف و دیگه هیچ‌وقت برنگرده.

هیچ کس از تلاش‌های بی وقفه‌ی ما برای پیدا کردن نخ‌های اتصال به زندگی خبر نداره.

آقای‌اباعبدالله‌؛ چی‌می‌شه اگه واقعا رسد آدمی به جایی که غمش فقط تو باشی؟