اره خلاصه که از بچگی اسکل بودم.

باع، از بحث قهوه رسیدم به خاطرات کودکی

آه عزیز دلم، بعد از رفتنت بال هایم را کندند، نمیدانم چه کسانی، شاید تو بودی؟ شاید شاید شاید. میدانی چرا این را می گویم؟ آخر تو بال پرواز من بودی، تو بودی که جرات بال گشودن و سقوط از ارتفاع بلاها را به من بخشیدی، این تو بودی که زخم بال هایم را می بستی. پس به گمانم این تو بودی که بال های پروازم را، همان گونه که به من بخشیدی، آن هارا قرض گرفتی تا به آسمان برسی. این ها ذره ای اهمیت ندارد نورِ چشمانِ من! فقط تنها سوالم این است که چگونه بدون آن ها پروانه شوم؟ #خزعبلات

شاید بپرسید که بال های تصویر چه ربطی به پروانه داره؟ باید بگم که سوال خوبیه

به هر حال داستان پروانه ها و پروانه شدن رو فقط خدا و بنده خدا(اینجانب حقیر) میداند.

وای وای برادر

گریه برای حسین(ع)، دوایِ دردِ توئه ای فرزندِ انسان.

به قول معروف، قاب سنگین: