نیامدی . . .

- دیگر چگونه بگویم که دوستت دارم؟ که این واژه ها در من غریبی میکنند تو نباشی، من با خودم هم غریبی میکنم و این غریبه دست مرا میگیرد تا در شهر و روزمرگی گم شویم.

- من با دلخوری پله ها را بالا آمدم حتی با دلخوری نشستم اما چشم هایت، دست هایت، آغوشت.. و من دیگر چیزی یادم نمی آید

- چه سنگ را به کوزه بزنی، چه کوزه را به سنگ کوزه میشکند..

- میگن زمان همه چیو درست می‌کنه اما درستش اینه که زمان درد های جدیدی بهت میده که قبلی رو فراموش میکنی و این چرخه تا ابد ادامه داره

"

- عادت میکنی، فراموش هرگز من هیچ چیز رو فراموش نکردم.

- سرنوشتِ تو آن است که محبوبِ من باشی و هرگز از این سرنوشت گریزَت نخواهد بود.

- وقتی زمان رفتنمان رسید، یک کالبد پر از حرفای نگفته را زیر خروارها خاک رها میکنند. متاسفانه من به خاک آلرژی دارم و عطسه‌ام می‌گیرد. شما که نمیخواهید با هر عطسه در گور بلرزم؟! فکر میکنم ترجیح میدادم سوزانده شوم و خاکسترم را در دریا بریزند؛ شایدم در باد پخش کنند. شاید آن موقع خودم و حرفهایم احساس رهایی کنیم.

. . .

- دیگر هیچ سخنی به زبانم نمی‌آید. حرف در دل زیاد است اما ناتوانم که بگویم و فقط این دل از دلتنگی اندک اندک آب میشود اما حتی وقتی آب شود بازهم با فکر تو میتپد. تو در اعماق قلبم زندگی میکنی این دل، دلتنگ توست.

- زیبا بود اگر کلبه‌ای در مه داشتیم. کلبه‌ای روی تپه که از دور که نگاهش میکردی انگار روی ابر‌ها ساکن بود و مه او را به آغوش کشیده بود. آن‌وقت هر زمان که دلمان میخواست که از چشم همه قایم شویم، به کلبه‌مان پناه میبردیم!