- سرنوشتِ تو آن است که محبوبِ من باشی و هرگز از این سرنوشت گریزَت نخواهد بود.

- وقتی زمان رفتنمان رسید، یک کالبد پر از حرفای نگفته را زیر خروارها خاک رها میکنند. متاسفانه من به خاک آلرژی دارم و عطسه‌ام می‌گیرد. شما که نمیخواهید با هر عطسه در گور بلرزم؟! فکر میکنم ترجیح میدادم سوزانده شوم و خاکسترم را در دریا بریزند؛ شایدم در باد پخش کنند. شاید آن موقع خودم و حرفهایم احساس رهایی کنیم.

. . .

- دیگر هیچ سخنی به زبانم نمی‌آید. حرف در دل زیاد است اما ناتوانم که بگویم و فقط این دل از دلتنگی اندک اندک آب میشود اما حتی وقتی آب شود بازهم با فکر تو میتپد. تو در اعماق قلبم زندگی میکنی این دل، دلتنگ توست.

- زیبا بود اگر کلبه‌ای در مه داشتیم. کلبه‌ای روی تپه که از دور که نگاهش میکردی انگار روی ابر‌ها ساکن بود و مه او را به آغوش کشیده بود. آن‌وقت هر زمان که دلمان میخواست که از چشم همه قایم شویم، به کلبه‌مان پناه میبردیم!

- دلش برای او گرفته دلتنگی برای او، جز او چاره ای ندارد البته که انسان را راه گریز از غم هست ولی اگر غم، غمِ او باشد انسان را تمایل به گریز نیست.

- هیچ چیز سر جای خودش نیست. من دیگر در آغوش تو نیستم، تو دیگر در قلب من نیستی.

"

‏ما‌ ناگهان خداحافظی نمی‌کنیم ‏حرف‌های ناگفته می‌تواند خداحافظی را شروع کند .. ‏- پونه مقیمی

گاهی اندیشه ام را می فروشم و مجبورم تنها به یک چیز فکر کنم. تازه می فهمم هنوز خیلی چیزها هست که می توانند از ما بگیرند...

و عشق زنی بسیار زیبا بود و بد اخلاق که گاه گاهی لبخندی هم بر لبانش نقش میبست

زیبای من، یک روز می رسد که نه من هستم نه تو هستی نه کسی که اینگونه که من تو را دوست می دارم، دیگری را دوست بدارد ...