- میخواهم حرف بزنم، اما حرفی ندارم. مثل داغ دیده‌ ای که بعد فریادهای ناباوری، مسکوت به جسد توی قبر عزیزش نگاه میکند.

- رفت تا لب هیچ پشت حوصله ی نورها دراز کشید و هیچ فکر نکرد‌ که ما میان پریشانی تلفظ در ها برای خوردن یک سیب، چقدر تنها ماندیم.

"

- در تاریکی برایت تابیدم. نقش نوری در من جوانه زد چیزی مثل پیچش پیچ های درختک خشک تازه جوانه ی گوشه حیاط یا مثل تنها ماهیِ باقی مانده عید وسط حوض.

- من بارها از مرحله ‌ی پذیرفتن عبور کرده‌ ام. این مسیر اما مستقیم نیست دایره است، باز میرسی به نقطه‌ های قبل.

- چشمانش دریای جذابیت بود. پلک زد، قطره‌ای از دریا جدا شد، در طول مژه‌هایش حرکت کرد، از روی گونه‌اش سر خورد و بر لبان من چکید.

. . .

- شبیه مِه شدی... نه میتوان در آغوشت گرفت و نه آنسوی تو را دید فقط میتوان در تو غرق شد.

- دلم میخواست دور شوم، دیگر برنگردم، ناپدید شوم، توی جنگل گم و گور شوم، وسط ابرها، چیز دیگری یادم نیاید، فراموشی، فراموشی! - آگوتا کریستوف

- باید یک بار به خاطر همه چیز گریه کرد. آنقدر که اشک ها خشک شوند. باید این تن اندوهگین را چلاند و بعد دفتر زندگی را ورق زد. به چیز دیگری فکر کرد. باید پاها را حرکت داد و همه چیز را از نو شروع کرد.

"

- خانه خراب میشوم و خاطرت زیر آوار جا میماند. دیگر کسی را نمیشناسم که تو باشی یا نه. چیزی در من پیداست که گم شده‌ست کوی به کوی میچرخم و چیزی نمیابم. تو در کوچه قدم میزنی اما دریغ از نشانی تو؛ تو را به جا نمی‌ آورم این مرتبه شیفته‌ ات نشدم، چون به‌ دنبال تصور گم‌ شده‌ ات میگشتم! تصوری که یادم نیست و تنها درمیابم که چیزی گم شده‌ست. به‌ دنبال کسی هستم که دیگر مرا دوست ندارد؛ این را سالها بعد در قیامت از تو شنیدم...