از الان سوالای تکراری و پوینت لس همکلاسیا شروع شد و من هیچگونه ظرفیتی برای سین کردنشون ندارم.

می‌دونید دوستان یه چیز خیلی خطرناک وجود داره تو زندگی روانی هر فرد و اونم گیر کردنه، فیکسیشن به عبارتی، شایدم اینجا جای خوبی براش نباشه یه جورایی طرف انگار دیگه نیست ارتباطش با واقعیت قطع میشه ولی نه انقد که بهش بگن دیس ریالیزیشین بعد توسط الگوهای فکری ناسازگارانه‌ش محاصره میشه و بعد شما هیچی نمی‌بینی ازش به جز رفتارهای تکراری و ناهمخوان با واقعیت درس نگرفتن از تجارب و تکرار کردن یه اشتباه هر چند کوچک میلیون ها بار این مسئله اصلا چیز عجیب و غریبی نیست ممکنه برای هممون اتفاق بیفته یه کم دقت کنیم می بینیم تو زمینه های مختلف رفتارهای تکراری داریم نگران کننده عم نیست چون تا وقتی می بینیمشون ینی می‌تونیم از بین ببریمشون ولی وقتی این اتفاق در تمام زمینه های زندگی طرف میفته، انعطاف پذیری طرف به حداقل ممکن میرسه نه اینکه دیگه نشه درستش کرد، بازم میشه یه کاریش کرد، میشه حلقه محاصره رو شکست ولی مسئله اینه که این آدما بیشترین پتانسیلو در لذت نبردن از زندگی خودشون و آزار اطرافیان و کوفت کردن زندگی اونا دارن و با اینکه می‌بینن که دارن دقیقا چه گندی به زندگی دیگران می‌زنن و با پیامدهای رفتارشون مواجه میشن، اما دریغ از یک حرکت دریغ از وجود یک بینش به نام من دارم گند میزنم دریغ از یک تلاش برای تغییر و دوستان عزیز این افراد قابلیت بسیار زیادی در دیوانه کردن بقیه دارن

و همیشه تو همه مواردِ اینجوری یه مخصوصا وجود داره که البته به صورت رسمی منتشر نمیشه: مخصووووصا اگر این افراد والدین شما باشن این مسئله دیوانگی رو سرعت میبخشه چرا؟ به سه دلیل یکی اینکه شما در یک تعارض رفتار اخلاقی و رفتار هیجانی قرار میگیرید دوم اینکه والدین جزوی از هویت بچه‌هان، رفتارهای اشتباهشون خیلی به بچه هاشون فشار میاره، چون انگار خودشون انجامش دادن، با این تفاوت که اون والد بینش نداره به اشتباهات مکررش ولی فرزندش داره سوم اینکه اینجور والدین در برآورد کردن و برآورده کردن نیازهای بچه‌هاشون هم ناموفقن چون یه جایی فیکس شدن، بايد ببینید الگوی فکری فیکس شده چیه، هیچ انعطاف پذیریی دربرابر واقعیتِ نیاز فرزند وجود نداره، اونا صرفا تفکر فیکس شده شون رو مدام انجام میدن. مثلا فکر میکنن باید بچه شون رو همه جا همراهی کنن، اینکارو مدام میکنن بدون اینکه بفهمن نیاز بچه شون تغییر کرده یا اصلا این نیست. خودتون میتونید تصور کنید چه روان پریشیی به بار میاره این مسئله.

البته این مشکل در والدین یه خطر دیگه هم داره، اونم الگوپذیریه. بچه ها یاد میگیرن نفهمن. به همین راحتی البته یه سری ریسک فاکتورها و پروتکتیو فاکتورها وجود داره که اتفاقا الان داشتم مطالعه شون می‌کردم. وقتی دیاتز یه اختلال توی یه نفر نباشه هیچ وقت بهش مبتلا نمیشه. در حقیقت تاثیر فشار روانی یا عوامل محیطی در روان افراد به مقدار دیاتزشون برای اختلالات مختلف بستگی داره، هر چقدر بیشتر باشه احتمال ابتلا بیشتره. پس لزوما همه فرزندان الگو پذیری نمی‌کنن، ولی این یه خطر بالقوه ست، شایدم بالفعله.

و شاید مثل من براتون سوال باشه دیوانگی یعنی چی از اونجایی که نمی‌تونیم بهره هوشیمونو کاهش بدیم اینجا دیوانگی رو اختلالات روانی سایکوتیک میتونیم ترجمه کنیم، یا هر اختلال روانی حاد مثلا دوقطبی نوع یک یا حتی دوقطبی نوع دو یا اصلا افسردگی و حتی اسکیزوفرنی والدین نقش گسترده ای تو ساختن اسکیزوفرن ها دارن (ولی دیاتز قوی میخواد) و وسواس وسواس راه حلی بسیار آرام کننده برای کساییه که تحت فشار روانی شدید قرار گرفتن، کافیه استعداد ژنتیکیش موجود باشه، قشنگ همگام با رفتار فشارزای والدین عود میکنه و خلاصه طیف وسیعی از اختلالات

هر چند اگر از من بپرسید میگم فرزندان این والدین حتی اگر دیوانه نشن (اختلال روانی حادی براشون ایجاد نشه) قطعا دو جین تعارض روانی رو دارن با خودشون حمل می‌کنن و احتمالا تم چندتا اختلالم دارن فقط هنوز مقاومتشون نشکسته

well back to work

نوعی استعداد ژنتیکی یا آسیب پذیری ذاتی برای ابتلا به یه اختلال روانی

در حقیقت آسیب پذیری نسبت به استرسه مثلا کسی که دیاتز افسردگی داره در صورتی که با یه استرسور، یه فشار روانی مواجه شه افسردگیش فعال میشه. ممکنه یکی دیگه دیاتز مانیا داشته باشه و با فشار روانی اپیزود مانیا رو تجربه کنه.

البته استرس به معنای اضطراب نیست ها استرس یعنی فشار هرگونه فشار روانی رو شامل میشه بنابراین استرسور ینی عاملی که فشار روانی ایجاد می‌کنه

چرا تو SID سرچ نمیکنی؟