آدمی‌زاد همیشه به دست‌هایی نیاز داره که بغلش کنند . برهان |@borhan_0

دقایقِ آخر :))))

از دور ترین فاصله تو را نگاه میکنم . نزدیک نمیشوم که نه تو آزرده شوی و نه من . درد هایِ مشترک ، درد هایِ عمیق و مشترک . بهتر است در فاصله ای دور از هم به یاد هم باشیم و برای هم آرزوهایِ خوب کنیم . آرزوی اینکه حال دلِمان خوب باشد . بی هم ؛ بی غم . اما فقط خودمان میدانیم در چه دردی هستیم.. نزدیک که میشویم درد بیشتر می شود . دور هم که میشویم به نوعی دیگر . در نهایت این داستان ماست ؛ داستان رابطه ی ما که فقط در فاصله ی مناسب می‌تواند قابل تحمل باشد . مدت هاست برای من هر آنچه قابل تحمل باشد ، کافیست . چاره ای نیست ! نزدیک بودنِمان دردناک است و کاملا قطع کردن درد ناک تر . بیا از همین دور برای هم دستی تکان دهیم و امیدوار نباشیم به مُعجزه. برای هر دویِمان نجات دهنده ای جز فاصله نیست.. ما در فاصله ها دوام می آوریم . بیا قبول کنیم که نه من آدم دلخواهِ تو بودم و نه تو آدم دلخواهِ من . -تکه‌هایی‌از‌یک‌کلِ‌منسجم-

چه علاقه ای دارید به سرَک کشیدن تو زندگیِ بقیه؟

میشه بخابم و فردا که بیدار شدم یه آدم فوق العاده اجتماعی و خودمونی باشم؟

به دبیری که صد تا ویس میفرسته و یه فصلِ ریاضی رو آنلاین تدریس میکنه چی میگن؟

از بزرگترایی که هیچ درکی ندارن متنفرم.

از بزرگترایی که انگار خودشون تجربه ی اول نداشتن متنفرم.

میشه بخوابم و فردا صب بشه؟ دیگه تو خونه موندن رو دارم نمیتونم.

‏چارشنبه سوری خونه بودم روز اول عید خونه بودم ۱۳ بدر ام خونه ام چه زندگی پر هیجانی. به به.

حق ببینید.