از دور ترین فاصله تو را نگاه میکنم . نزدیک نمیشوم که نه تو آزرده شوی و نه من . درد هایِ مشترک ، درد هایِ عمیق و مشترک . بهتر است در فاصله ای دور از هم به یاد هم باشیم و برای هم آرزوهایِ خوب کنیم . آرزوی اینکه حال دلِمان خوب باشد . بی هم ؛ بی غم . اما فقط خودمان میدانیم در چه دردی هستیم.. نزدیک که میشویم درد بیشتر می شود . دور هم که میشویم به نوعی دیگر . در نهایت این داستان ماست ؛ داستان رابطه ی ما که فقط در فاصله ی مناسب می‌تواند قابل تحمل باشد . مدت هاست برای من هر آنچه قابل تحمل باشد ، کافیست . چاره ای نیست ! نزدیک بودنِمان دردناک است و کاملا قطع کردن درد ناک تر . بیا از همین دور برای هم دستی تکان دهیم و امیدوار نباشیم به مُعجزه. برای هر دویِمان نجات دهنده ای جز فاصله نیست.. ما در فاصله ها دوام می آوریم . بیا قبول کنیم که نه من آدم دلخواهِ تو بودم و نه تو آدم دلخواهِ من . -تکه‌هایی‌از‌یک‌کلِ‌منسجم-

چه علاقه ای دارید به سرَک کشیدن تو زندگیِ بقیه؟

میشه بخابم و فردا که بیدار شدم یه آدم فوق العاده اجتماعی و خودمونی باشم؟

به دبیری که صد تا ویس میفرسته و یه فصلِ ریاضی رو آنلاین تدریس میکنه چی میگن؟

از بزرگترایی که هیچ درکی ندارن متنفرم.

از بزرگترایی که انگار خودشون تجربه ی اول نداشتن متنفرم.

میشه بخوابم و فردا صب بشه؟ دیگه تو خونه موندن رو دارم نمیتونم.

‏چارشنبه سوری خونه بودم روز اول عید خونه بودم ۱۳ بدر ام خونه ام چه زندگی پر هیجانی. به به.

حق ببینید.

ولی سرد بودن با کسایی که یه روز باهات سرد بودن یجور دیگه حال میده.