من الان متحول هستم با کمی انسان .

کاش هر ماه سه روز میشد رفت اعتکاف ، از تموم اتفاقات بیرون و دنیوی دور باشی و خودتو ریکاوری کنی .

معدمم چند روزیه مرخصی گرفته هیچی رو هضم نمیکنه .

قشنگ شدم مثل این زنای حامله که با بوی هر غذا و دیدن هر چیز خوردنی حالشون بهم میخوره .

چطوری ممکنه یه گل در عین خوشگلی این همه خوشبو هم باشه ؟

احتیاج دارم یکی منو بشنوه حتی وقتی ساکتم .

نیاز دارم یکی بیاد جام تموم چنلا و پیویا رو سین بزنه .

خوشا راهی که پایانش تو باشی .

من مشهد نرفتم بخدا :)))))

دلم میخواست بغلش کنم و بگم : «ممنون که بخشی از دلخوشیِ زندگیمی»

یکی از کارای مورد علاقم اینه که یکی بیاد یک ساعتی منو تو شهر با ماشین بگردونه . یعنی عملا دلم نمیخواد هر وقت سوار تاکسی یا چیزیم به مقصد برسم .

میدونید من معتقدم آدم نباید دم دست باشه . نه اینکه مغرور باشه و لوس بازی دربیاره ، نه . یعنی وقتی کسی میخواد باهات ارتباط بگیره سلام که کرد نشینی گرم بگیری باهاش که دو روز بعد همونطور که راحت با تو ارتباط گرفت ، راحت هم بزنه زیر رابطش . باید آدم برای خودش ارزش قائل باشه . هر کسی خواست نزدیکش بشه به راحتی پا نده . که وقتی طرف موفق شد و تونست باهات ارتباط بگیره قدر اون تلاش و ارتباطش رو بدونه و راحت نزنه زیر همه چی . گاهی اوقاتم ادما خودشونو تو همون راه نشون میدن ؛ که آدمی هستن که بخوای باهاشون ارتباط بگیری یا نه .