چند وقتیه دارم از هر چی که حسِ «زندگی» میده میزنم . از خودم میزنم . از هر چی تفریح که میشه تو این سن انجام داد میگذرم . ممکنه هر کی هم سن من باشه درگیر خوش گذرونی و تفریح و فیلم و کافه و کتاب خوندن باشه . روزای خیلی سختیه ، حتی نمیدونم تهش چیه ولی برای اینکه همون ته خوب باشه و فردا روز به خود الانم بگم دمت گرم که وقت گذاشتی و پای آیندت موندی ، دارم سعی و تلاشمو میکنم .

امشبو باید از صفحه روزگار من محو کرد .

کوچمون .

امشب لا به لای دعاهاتون منو یادتون نره :)'

واقعا آدمیزاد هر چند وقت یه بار نیاز به یه شروع تازه مثل شب قدر داره .

و سیزدهمی که با داوران محفل اینگونه بدر شد :)))

وقتی به دوستان راجب زندگی و روالش که خودم هزاران بار تجربشون کردم و ازشون گذشتم روانشناسی میدم حس یه آدم صد ساله بهم دست میده .

من ؟ همونی که خودش پیام میده و بعد خودش حوصله نداره جواب بده.

دلم تنگ شده برای وقتایی که خودت بودی . وقتایی که حالت خوب بود . قبل از این اتفاقاتی که هیچی ازش نمیدونم ولی میدونم که بد داغونت کرده . وقتی که میدونستم هر ایموجی خندت واقعیه و برای تظاهر نیست . وقتی که میفهمیدم خنده ای که دارم رو لبات میارم واقعیه و برای تظاهر نیست . زمان بد بی رحمه .

وقتی وا میدم و اینجا چیزی مینویسم >>>>

-